ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਨ ਹਿ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ - 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ? ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ।'
ਵਾਗੁਵਾਚ - ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਆਵਾਜ਼ ਆਈ - 'ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਸ ਦੇਵ ਦੀ ਉਥੇ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਮੋ ਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਯ ਆਤ੍ਮਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਚ੍ਯੁਤਾਯ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਮਨਂਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
'ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਕਵਯੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਸ੍ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
'ਦਾਮੋਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇੰਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋਣ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤਾਨਭੀष੍ਟਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਵਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—'
ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਾਰਕਮ੍
'ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਮਿਲੇ, ਪੂਣ ਮਿਲੇ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਆਵੇ।'
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸਂ ਬਹੁਫਲਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਕृਤੇਨ ਯੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
'ਜੋ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਲ ਵੱਡਾ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੇ।'
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਪੁष੍ਯੇਣ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਯਦਿ । ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਮਲਕੀਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਾਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਸ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਆਮਲਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਨ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਚੁਤ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੰਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਕੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਃ ਦੇਵਤਾ ਕਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ—ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਦਾਨਂ ਕਥਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਚਨਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਦਾਨ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਨਾਨ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਹੈ? ਅਰਘ ਤੇ ਆਰਚਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸਚ-ਸਚ ਦੱਸੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰੇऽਹਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ—
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਚ੍ਯੁਤ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਯਮਂ ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ: 'ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਅਚੁਤ!' ਇਹ ਨਿਯਮ ਕਰ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ—
ਨਾਲਪੇਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੌਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਾषਂਡਿਨੋ ਨਰਾਨ੍ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਗੁਰੁਦਾਰਪ੍ਰਧਰ੍षਕਾਨ੍
ਪਤਿਤ, ਚੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਡਾਗੇ ਕੂਪੇ ਵਾ ਗृਹੇ ਵਾ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਅਪਰਾਹਨ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਤਲਾਬ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਂਭਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਂਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ: 'ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਗਈ ਹੈ—'
ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਤ੍ਵਮਂਬੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਤਨੁਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਦਜੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਜਾਤੀਨਾਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹ੍ਰਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਨਦੀषੁ ਦੇਵਖਾਤੇषੁ ਇਦਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਨਾਨ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਇਤਿ ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ । ਮਾषਕਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸਨਾਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਮਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਾਸ਼ਾ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ—
ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪੂਜਾਹੋਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਮਲਕੀਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਃ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਮਲਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਮਲਕੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਕੁਂਭਮਵ੍ਰਣਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਮਲਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਕੁੰਭ ਰੱਖਣਾ।
ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮੋਪੇਤਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ । ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਦ੍ਯੁਗੋਪੇਤਂ ਸਿਤਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੁੰਭ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੜੇ ਜੁਤੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਂਬਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਵਿਧੂਪਿਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਕੁੰਭ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੀਵੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਲਾਜੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦੇਵਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਇਕ ਪਿਆਲਾ ਰੱਖੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਭੁੰਨੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਿਆਲੇ ਦੇ ਉਪਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜ਼ਮਾਦਗਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੋ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਤਤੋऽਪ੍ਯੂਰੂ ਕਟੀ ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਚ
ਵਿਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ ਉਗ੍ਰ ਦੇ ਰਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਦਰਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਉਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ । ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਵਾਮਬਾਹੁਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ 6.45.
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਪੇਟ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਤੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਂਠਾਯ ਨਮਃ ਕਂਠਮਾਸ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਮੁਖਾਯ ਵੈ । ਨਾਸਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਲ ਤੇ, ਯਜਨਮੁਖਾ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੋਕਨਿਧਿ ਨੂੰ ਨੱਕ ਤੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।