ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਰੂਢੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਂਗਾਵਿਨਿਰ੍ਗਮਮ੍। ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਦੇਵਨਦੀ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਯਜਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਦ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਅਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚ ਅਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਯੋ ਯਮਿਚ੍ਛਤਿ ਕਾਮਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਵਿਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰੋ ਭੁਵਿ੨੦੦ 1.19.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਮਨ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ। ਅਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਜਗਾਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਮਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋਪਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰਂਤਪ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੇषਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਅਗਸਤਿਆ ਵੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਅਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠੋਥ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਅਤ੍ਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ,
ਅਂਗਿਰਾ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਤਿਃ ਸੁਮੁਖਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਰਾਃ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦਨਃ
ਅੰਗਿਰਾ, ਗੌਤਮ, ਸੁਮਤੀ, ਸੁਮੁਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ, ਸੰਵਰਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਰਦਨ,
ਰੈਭ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਚ੍ਯਵਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭृਗੁਃ। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋਥ ਗਾਲਵਃ
ਰੈਭਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਚਯਵਨ, ਕਸ਼ਯਪ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਮਦਗਨੀ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਅਤੇ ਗਾਲਵ,
ਉਸ਼ਨਾਥ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ। ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਕਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵੋ ਮੇਧਾਤਿਥਿਃ ਕृਤਃ
ਉਸ਼ਨਾ, ਭਰਦਵਾਜ, ਯਵਕ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਥੂਲਾਖ੍ਸ਼, ਸਕਲਾਖ੍ਸ਼, ਕਣਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤ,
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਗਂਧੀ ਚ੍ਯਵਨੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤृਣਾਮ੍ਬੁ ਸ਼ਬਲੋ ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਨਂਦੋ ਕृਤਵ੍ਰਣਃ
ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਸਵਗੰਧੀ, ਚਯਵਨ ਦ੍ਵਿਜ, ਤ੍ਰਣਾਂਬੁ, ਸ਼ਬਲ, ਧੌਮਿਆ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ,
ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯष੍ਟਕਸ਼੍ਚੈਵਮਾਦਯਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਮਦਗਨੀ, ਰਾਮ, ਅਸ਼ਟਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਏਤੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਥਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਜਯੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ
ਦਇਆ, ਜਿੱਤ, ਹੌਸਲਾ, ਤਪ, ਸਚ, ਧੀਰਜ, ਸਾਦਗੀ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਪ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਤ੍ਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯਾਂਤਿ ਨ ਸ੍ਤੇਨਾ ਨਾਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਨ ਮਾਨਿਨਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਕਠੋਰ, ਨਾ ਚੁਗਲਖੋਰ, ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ।
ਸਤ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦਯਾਵਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਾਃ। ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਹਾ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸੱਚੇ, ਚਮਕਦੇ, ਬਹਾਦੁਰ, ਦਇਆਲੂ, ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ। ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿਤਾਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾ ਰੋਗੀ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਮੂਢਾ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਕਾਮਲੋਭਮਦਦ੍ਰੋਹ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹੈਰੁਪਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਮੱਤ, ਵੈਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤੁਲ੍ਯ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਸ੍ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰਂ
ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਯੇ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਮਂ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾ ਮਹੋਦਯਾਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਅਨृਸ਼ਂਸਤਰਾਃ ਸਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ
ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਾਤृਵਤ੍ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਹਿਤृਵਚ੍ਚ ਹ। ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ
ਉਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯੇਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਚ ਹਿਂਸਿਤਾਃ। ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਸਂਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾ ਚੇਰੁਰ੍ਮਹੀਮਿਮਾਂ। ਸਮਾਧਿਨਾ ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਂ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਭਵਦਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਤੀ ਤਦਾ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰਨ੍ਨੇ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਪਰੀਪ੍ਸਵਃ। ਮृਤਂ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਦਾਪਚਨ੍
ਜਦ ਉਥੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।