ਪਾਤੁਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਏष ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਿਬਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਇਹ ਘਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਭਵਤਾਂ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿਬਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸੇਧਮੁਪਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।'
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚੈਵ। ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਚਕਾਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲੈਰ੍ਵੇਗਯੁਤੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਃ। ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਵੇਗਵਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵੇਗਂ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਉਹ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜੇ।
ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਤਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਵਿਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇ ਹੇਮਨਿष੍ਕਾਭਰਣਾਃ ਕੁਂਡਲਾਂਗਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਿਹਤਾ ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਂਤ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਲੇਯਦਨੁਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਦਾਨਵ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਕਾਲੇਯ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕ ਗਏ।
ਨਿਹਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਿਦਂ ਚੈਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਚਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਕਾਲੇਯਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਾਲੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਵਿਪ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਲਿਲਂ ਪੀਤਂ ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ
ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਜੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤੋਯਮੁਪਾਯੋਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੈਂ ਪੀ ਕੇ ਪਚਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚੋ।
ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਸੁਰਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਹਿ ਪੂਰਣਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਭਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।
ਮਹਤਾ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇऽਰ੍ਣਵਃ। ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਗੀਰਥਃ
ਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਗੀਰਥ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ,
ਗਂਗੌਘੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਗਸ੍ਤ੍ਯਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ—ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤਸ੍ਸਂਤਾਰਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵੈ ਮੁਨੇ। ਅਭਿਪ੍ਰੇਤੋ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ਯਾਚਯਸ੍ਵ ਦਦਾਮਿ ਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਇਹਸ੍ਥੇਨ ਮਯਾ ਦੇਵ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵਤ੍ਵੇष ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ। ਇਹ ਕੁਂਡੇषੁ ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਪਿਤृਦੇਵਯੋਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍। ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚੋਚ੍ਚਾਵਚਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ष੍ਕੁਲਾਪੂਪਕਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਅਰਘ ਤੇ ਚਾਵਲ-ਜੌ ਦੀ ਪੂਪਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕਂਦਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਯੋ ਮੁਨਿਮ੍। ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੰਦ, ਮੂਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਸਦੀਵ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ।