ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਃ ਕਿਮਿਚ੍ਛਥ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਇਚ੍ਛਾਮ ਏਕਂ ਵਰਮਦ੍ਭੁਤਂ ਵਯਂ ਪਿਬਾਰ੍ਣਵਂ ਦੇਵਮੁਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ—ਸਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਏਵਂ ਤ੍ਵਯੇਚ੍ਛੇਮ ਕृਤੇ ਮਹਰ੍षੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਹਨ੍ਯਾਮ ਚ ਸਾਨੁਬਂਧਂ ਕਾਲੇਯਸਂਜ੍ਞਂ ਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਂ ਬਲਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਾਲੇਯਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤਿ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਕਾਮਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸੁਖਕਾਰਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਂਭਸਾਮ੍। ਤਪਃਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਮਨੁष੍ਯੋਰਗਗਂਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰਸ਼—all ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਹਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਨृਤ੍ਯਂਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਵਲ੍ਗਂਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਛਲਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਸਂਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਃ ਸ੍ਖਲਂਤਂ ਕਂਦਰੇषੁ ਚ। ਨਾਨਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਝੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਮਹੋਰਗਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—all ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਉਵਾਚ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਾਰੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਤੁਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਏष ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਿਬਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਇਹ ਘਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਭਵਤਾਂ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿਬਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸੇਧਮੁਪਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।'
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚੈਵ। ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਚਕਾਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲੈਰ੍ਵੇਗਯੁਤੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਃ। ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਵੇਗਵਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵੇਗਂ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਉਹ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜੇ।
ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਤਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਵਿਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇ ਹੇਮਨਿष੍ਕਾਭਰਣਾਃ ਕੁਂਡਲਾਂਗਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਿਹਤਾ ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਂਤ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਲੇਯਦਨੁਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਦਾਨਵ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਕਾਲੇਯ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕ ਗਏ।
ਨਿਹਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਿਦਂ ਚੈਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਚਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਕਾਲੇਯਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਾਲੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਵਿਪ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਲਿਲਂ ਪੀਤਂ ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ
ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਜੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤੋਯਮੁਪਾਯੋਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੈਂ ਪੀ ਕੇ ਪਚਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚੋ।
ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਸੁਰਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਹਿ ਪੂਰਣਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਭਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।