ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾਚਲਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕਦਮ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਦੇਵਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਾਜਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਥੋਤ੍ਪਤਂਤਂ ਨ ਵੈ ਸ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਨਿਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦੀਪ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਤਂ ਚਾਰ੍ਯਮੂਚੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਗਸਤ੍ਯ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗਤਿਂ ਤਥਾ। ਸ਼ੈਲਰਾਡਾਵृਣੋਤ੍ਯੇष ਵਿਂਧ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਃ੧੫੦ 1.19.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਹ, ਤੇ ਤਾਰੇਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ੈਲਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
'ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਜੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸੋਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਸਾਦਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਵਿਂਧਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰ ਤਤੋ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਕਾਮਤਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਾਰੁਣਿਰ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
'ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ।' ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਤੱਕ ਵੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵਿਂਧਿਆ ਅਗਸਤ੍ਯ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇਯਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਃ ਕਿਮਿਚ੍ਛਥ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਇਚ੍ਛਾਮ ਏਕਂ ਵਰਮਦ੍ਭੁਤਂ ਵਯਂ ਪਿਬਾਰ੍ਣਵਂ ਦੇਵਮੁਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ—ਸਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਏਵਂ ਤ੍ਵਯੇਚ੍ਛੇਮ ਕृਤੇ ਮਹਰ੍षੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਹਨ੍ਯਾਮ ਚ ਸਾਨੁਬਂਧਂ ਕਾਲੇਯਸਂਜ੍ਞਂ ਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਂ ਬਲਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਾਲੇਯਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤਿ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਕਾਮਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸੁਖਕਾਰਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਂਭਸਾਮ੍। ਤਪਃਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਮਨੁष੍ਯੋਰਗਗਂਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰਸ਼—all ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਹਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਨृਤ੍ਯਂਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਵਲ੍ਗਂਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਛਲਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਸਂਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਃ ਸ੍ਖਲਂਤਂ ਕਂਦਰੇषੁ ਚ। ਨਾਨਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਝੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਮਹੋਰਗਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—all ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਉਵਾਚ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਾਰੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਤੁਕਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਏष ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਿਬਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਇਹ ਘਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਭਵਤਾਂ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿਬਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸੇਧਮੁਪਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।'
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚੈਵ। ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਚਕਾਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਜਘ੍ਨੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲੈਰ੍ਵੇਗਯੁਤੈਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਃ। ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਵੇਗਵਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵੇਗਂ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਉਹ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜੇ।
ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਤਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਵਿਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇ ਹੇਮਨਿष੍ਕਾਭਰਣਾਃ ਕੁਂਡਲਾਂਗਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਿਹਤਾ ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਂਤ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।