ਲੋਕਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਚ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮ੍। ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਚ ਕੇਨੈਤੇ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਵਿष੍ਣੁ ਉਵਾਚ। ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। ਕਾਲਕੇਯਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੋ। ਕਾਲਕੇਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰੁੱਪ ਹਨ।
ਤੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਧਿਂ ਘੋਰਂ ਨਾਨਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਉਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਘ੍ਨਂਤਿ ਮੁਨੀਨਿਹ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਹਨ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਹਿਤਾ ਹਿ ਤੇ। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਰੁਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਮृषਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦੇਵੈਰਿਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਰਨੁष੍ਠਿਤੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਨਹੁषੇਣਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪੁਰਾ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਕਂਟਕਃ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ; ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸ ਮਹਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਚਸ੍ਤਵਾਨਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲੋ ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਵਧਣਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਮਸਾਚ੍ਛਾਦਿਤੇ ਲੋਕੇ ਮृਤ੍ਯੁਨਾਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਾਥਮਾਗਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਵਾਨ੍ਗਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਚਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਂ ਵਰਦੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸਾ ਵਿਂਧ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵਧ ਗਿਆ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਦ੍ਰਿਰਾਜਂ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਮੇਰੁਂ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਉਦਯੇऽਸ੍ਤਮਯੇ ਭਾਨੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਤ
ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ ਨੂੰ, ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਤੇ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਗੇੜ ਲਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਂਧ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸੂਰ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਹਿ ਮੇਰੁਰ੍ਭਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਪਰਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਾਮੇਵਂ ਕੁਰੁ ਭਾਸ੍ਕਰ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
'—ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਐ ਭਾਸਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਹਮਾਤ੍ਮੇਚ੍ਛਯਾ ਸ਼ੈਲਂ ਕਰੋਮ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਏष ਮਾਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟੋ ਮੇ ਯੇਨੇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਜਗਤ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਹਾੜ ਗੇੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਰਾਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾਚਲਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕਦਮ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਦੇਵਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਾਜਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਥੋਤ੍ਪਤਂਤਂ ਨ ਵੈ ਸ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਨਿਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦੀਪ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਤਂ ਚਾਰ੍ਯਮੂਚੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਗਸਤ੍ਯ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗਤਿਂ ਤਥਾ। ਸ਼ੈਲਰਾਡਾਵृਣੋਤ੍ਯੇष ਵਿਂਧ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਃ੧੫੦ 1.19.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਹ, ਤੇ ਤਾਰੇਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ੈਲਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
'ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਜੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸੋਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਸਾਦਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਵਿਂਧਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰ ਤਤੋ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਕਾਮਤਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਾਰੁਣਿਰ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
'ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ।' ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਤੱਕ ਵੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵਿਂਧਿਆ ਅਗਸਤ੍ਯ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇਯਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਅਗਸਤ੍ਯ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।