ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਹਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਦਿਵਾ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਾਤਾਹਾਰਾਂਬੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਂਤ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭੁਜਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇ ਵੈ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਭਰੋਸੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚੈਤਾਨਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਮਨੁਜਾ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਿਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਗਏ।
ਜਗਦਾਸੀਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਕਾਲੇਯਭਯਪੀਡਿਤਂ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਤਸ਼ਾਹਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਪਰਾ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਕੇਚਿਦ੍ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖੇਰ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਚ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਨ੍। ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂਦਾਨਵਾਨਾਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਨਚੈਤਾਨਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਗਏ।
ਸ਼ਮਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਨੇ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੈਨ ਮਿਲਿਆ, ਸਗੋਂ ਨਾਸ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਸਮੇਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦੋਚੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੇਂਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਰਾ ਨष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਦਿਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਬਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੁਰਃ ਸੁਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਜਂਭ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਜ੍ਞਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਵਮਰੈਰ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜੰਭ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਯੱਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੂਰ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਤੁਹਾਡੇ ਐਸੇ ਅਨੇਕ ਕਰਤੱਬ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਡਰਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਹੇ। ਰਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੇਰੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜਣੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਚ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮ੍। ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਚ ਕੇਨੈਤੇ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਵਿष੍ਣੁ ਉਵਾਚ। ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। ਕਾਲਕੇਯਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੋ। ਕਾਲਕੇਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰੁੱਪ ਹਨ।
ਤੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਧਿਂ ਘੋਰਂ ਨਾਨਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਉਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਘ੍ਨਂਤਿ ਮੁਨੀਨਿਹ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਹਨ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਹਿਤਾ ਹਿ ਤੇ। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਰੁਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਮृषਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦੇਵੈਰਿਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ।