ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਨਮਥੋ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ। ਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਸੁਰਾ ਵਾਯੁਸਮਾਨਵੇਗਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੈਵੋਦਧਿਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਝषਾਕੁਲਂ ਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਂ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨ੍ਪਰਿਚਿਂਤਯਂਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਤਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਯੋਗਾਦ੍ਘੋਰਾਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ੧੦੦ 1.19.
ਡਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਧ੍ਰਿਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿ ਵਸੁਂਧਰਾਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ਼੍ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਣष੍ਟੇषੁ ਜਗਦ੍ਵਿਨष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਤਪਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਤ ਮਾਰੋ; ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਦੁਰ੍ਗਂਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਂਤਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਂ ਵਾਰੁਣਮਾਲਯਂ ਸ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਲਾ-ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਂ ਤ੍ਵਂਭਸਾਂ ਨਿਧਿਂ। ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਸਮਪਦ੍ਯਂਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨੀਨ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਯੇ ਸਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟੌ ਚ ਵਨੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਠਾਸੀ ਸੌ ਅਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਹਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਦਿਵਾ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਾਤਾਹਾਰਾਂਬੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਂਤ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭੁਜਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇ ਵੈ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਭਰੋਸੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚੈਤਾਨਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਮਨੁਜਾ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਿਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਗਏ।
ਜਗਦਾਸੀਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਕਾਲੇਯਭਯਪੀਡਿਤਂ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਤਸ਼ਾਹਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਪਰਾ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਕੇਚਿਦ੍ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖੇਰ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਚ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਨ੍। ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂਦਾਨਵਾਨਾਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਨਚੈਤਾਨਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਗਏ।
ਸ਼ਮਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਨੇ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੈਨ ਮਿਲਿਆ, ਸਗੋਂ ਨਾਸ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਸਮੇਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦੋਚੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੇਂਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਰਾ ਨष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਦਿਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਬਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੁਰਃ ਸੁਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਜਂਭ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਜ੍ਞਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਵਮਰੈਰ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜੰਭ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਯੱਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੂਰ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਤੁਹਾਡੇ ਐਸੇ ਅਨੇਕ ਕਰਤੱਬ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਡਰਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਹੇ। ਰਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੇਰੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜਣੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।