ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਕਾਲਕੇਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਕਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੋਢੁਂ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਤੁ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਾਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇ ਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸ੍ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਂ ਤਂ ਨਨਾਦ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਸੁਮਹਾਨਿ ਨਾਦਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਧਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਖਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਚਾਲ ਸਰ੍ਵਂ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਾਂਤਮ੍। ਭਯੇਨ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਖਲੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षੇ
ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਤੁਰਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਪਪਾਤ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਕਾਂਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ। ਯਥਾ ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸ ਮਂਦਰੋ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ। ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਹਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਨਮਥੋ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ। ਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਸੁਰਾ ਵਾਯੁਸਮਾਨਵੇਗਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੈਵੋਦਧਿਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਝषਾਕੁਲਂ ਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਂ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨ੍ਪਰਿਚਿਂਤਯਂਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਤਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਯੋਗਾਦ੍ਘੋਰਾਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ੧੦੦ 1.19.
ਡਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਧ੍ਰਿਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿ ਵਸੁਂਧਰਾਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ਼੍ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਣष੍ਟੇषੁ ਜਗਦ੍ਵਿਨष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਤਪਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਤ ਮਾਰੋ; ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਦੁਰ੍ਗਂਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਂਤਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਂ ਵਾਰੁਣਮਾਲਯਂ ਸ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਲਾ-ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਂ ਤ੍ਵਂਭਸਾਂ ਨਿਧਿਂ। ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਸਮਪਦ੍ਯਂਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨੀਨ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਯੇ ਸਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟੌ ਚ ਵਨੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਠਾਸੀ ਸੌ ਅਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਹਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਦਿਵਾ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਾਤਾਹਾਰਾਂਬੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਂਤ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭੁਜਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇ ਵੈ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਭਰੋਸੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚੈਤਾਨਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਮਨੁਜਾ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਿਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਗਏ।
ਜਗਦਾਸੀਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਕਾਲੇਯਭਯਪੀਡਿਤਂ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਤਸ਼ਾਹਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਪਰਾ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਕੇਚਿਦ੍ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖੇਰ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਚ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮਤ੍ਯਜਨ੍। ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂਦਾਨਵਾਨਾਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਨਚੈਤਾਨਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਗਏ।
ਸ਼ਮਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਨੇ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੈਨ ਮਿਲਿਆ, ਸਗੋਂ ਨਾਸ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਗਈ।