ਤਤੋ ਦਧੀਚਿਃ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਂਸ੍ਤਾਨਿਦਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਵੋ ਹਿਤਮਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਵਾਪਿ ਦੇਹਂ ਤ੍ਵਹਮੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਫਿਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਾਨੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋऽਸੌ ਸਹਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ। ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਸ੍ਥੀਨਿ ਸਵਾਸਵਾਸ੍ਤੇ ਯਥੋਪਯੋਗਂ ਜਗृਹੁਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਯ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜਯਾਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਰ੍ਥਮੂਚੁਃ। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ—
ਚਕਾਰ ਵਜ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹृष੍ਟਃ। ਅਨੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰੇਣ ਦੇਵ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਾਰਿਮੁਗ੍ਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇ।'
ਤਤੋ ਹਤਾਰਿਃ ਸਗਣਃ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਿष੍ਠਃ। ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਂਦਰਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍
'ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ, ਇੰਦਰ।' ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਜ੍ਰੇਣਯੁਤੋ ਦੈਵਤੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਫਿਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਾਲਕੇਯੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈਸ੍ਸਮਂਤਾਦਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਸਮੁਦ੍ਯਤ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸਸ਼ृਂਗੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਉਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਾਲਕੇਯ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹ ਦਾਨਵੈਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਤ੍ਰਾਸਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈ।
ਉਦ੍ਯਤੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਖਡ੍ਗਾਨਾਂ ਵੀਰਬਾਹੁਭਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰਭਿਪਾਟਿਤੈਃ
ਵੀਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਤਲਂ। ਤਾਲੈਰਿਵ ਮਹੀਪਾਲ ਵृਤਂ ਤੈਰੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਕਾਲਕੇਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਕਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੋਢੁਂ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਤੁ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਾਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇ ਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸ੍ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਂ ਤਂ ਨਨਾਦ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਸੁਮਹਾਨਿ ਨਾਦਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਧਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਖਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਚਾਲ ਸਰ੍ਵਂ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਾਂਤਮ੍। ਭਯੇਨ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਖਲੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षੇ
ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਤੁਰਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਪਪਾਤ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਕਾਂਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ। ਯਥਾ ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸ ਮਂਦਰੋ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ। ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਹਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਨਮਥੋ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ। ਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਸੁਰਾ ਵਾਯੁਸਮਾਨਵੇਗਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੈਵੋਦਧਿਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਝषਾਕੁਲਂ ਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਂ ਚ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਾਯਾਨ੍ਪਰਿਚਿਂਤਯਂਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਤਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲਯੋਗਾਦ੍ਘੋਰਾਮਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ੧੦੦ 1.19.
ਡਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਧ੍ਰਿਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।
ਯੇ ਸਂਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿ ਵਸੁਂਧਰਾਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ਼੍ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਣष੍ਟੇषੁ ਜਗਦ੍ਵਿਨष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਤਪਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਤ ਮਾਰੋ; ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਦੁਰ੍ਗਂਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਂਤਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਂ ਵਾਰੁਣਮਾਲਯਂ ਸ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਲਾ-ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਂ ਤ੍ਵਂਭਸਾਂ ਨਿਧਿਂ। ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਸਮਪਦ੍ਯਂਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨੀਨ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਯੇ ਸਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟੌ ਚ ਵਨੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਠਾਸੀ ਸੌ ਅਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।