ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਭਿਰ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਜ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਢਂ। ਮਹਚ੍ਛਤ੍ਰੁਹਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ਨਿਃ ਸ੍ਮृਤਂ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵੈ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤਾਂ
ਉਸ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ — ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਂ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਧੀਚੇਰਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰੇ ਪਾਰੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਂ। षਟ੍ਪਦੋਦ੍ਗੀਤਨਿਨਦੈਰੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਸਾਮਗੈਰਿਵ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਜੀਵਂ ਜੀਵਕਨਾਦਿਤਮ੍। ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸृਮਰੈਸ਼੍ਚਮਰੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਨਰਕੁਇਲੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਚੀਤਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ, ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਨੁਚਰਿਤੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਭਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਕਰੇਣੁਭਿਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖੈਃ
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦੰਤੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਢ ਤੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰੋਦ੍ਗਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਃ ਸਮਂਤਾਦਨੁਨਾਦਿਤਂ। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਦਦ੍ਭਿਰਨੁਨਾਦਿਤਂ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਖੇਡਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ-ਚੀਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਲੀਨੈਰ੍ਗੁਹਾਕਂਦਰਵਾਸਿਭਿਃ। ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਕੁਂਜੇषੁ ਨਾਦਿਤਂ ਸੁਮਨੋਰਮਂ
ਮੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦਧੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਧੀਚਿਂ ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਂਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਅਯਾਚਂਤ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ।
ਤਤੋ ਦਧੀਚਿਃ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਂਸ੍ਤਾਨਿਦਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਵੋ ਹਿਤਮਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਵਾਪਿ ਦੇਹਂ ਤ੍ਵਹਮੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਫਿਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਾਨੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋऽਸੌ ਸਹਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ। ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਸ੍ਥੀਨਿ ਸਵਾਸਵਾਸ੍ਤੇ ਯਥੋਪਯੋਗਂ ਜਗृਹੁਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਯ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜਯਾਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਰ੍ਥਮੂਚੁਃ। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ—
ਚਕਾਰ ਵਜ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹृष੍ਟਃ। ਅਨੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰੇਣ ਦੇਵ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਾਰਿਮੁਗ੍ਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇ।'
ਤਤੋ ਹਤਾਰਿਃ ਸਗਣਃ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਿष੍ਠਃ। ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਂਦਰਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍
'ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ, ਇੰਦਰ।' ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਜ੍ਰੇਣਯੁਤੋ ਦੈਵਤੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਫਿਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਾਲਕੇਯੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈਸ੍ਸਮਂਤਾਦਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਸਮੁਦ੍ਯਤ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸਸ਼ृਂਗੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਉਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਾਲਕੇਯ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹ ਦਾਨਵੈਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਤ੍ਰਾਸਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈ।
ਉਦ੍ਯਤੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਖਡ੍ਗਾਨਾਂ ਵੀਰਬਾਹੁਭਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰਭਿਪਾਟਿਤੈਃ
ਵੀਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਤਲਂ। ਤਾਲੈਰਿਵ ਮਹੀਪਾਲ ਵृਤਂ ਤੈਰੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਕਾਲਕੇਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਕਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੋਢੁਂ ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਤੁ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਾਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇ ਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸ੍ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਂ ਤਂ ਨਨਾਦ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਸੁਮਹਾਨਿ ਨਾਦਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਧਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਖਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਚਾਲ ਸਰ੍ਵਂ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਾਂਤਮ੍। ਭਯੇਨ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਖਲੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षੇ
ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਤੁਰਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਪਪਾਤ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਕਾਂਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ। ਯਥਾ ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸ ਮਂਦਰੋ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ। ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਹਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।