ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਰੁਣਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚਾਪਿ ਨਿਸ਼ਾਕਰਂ। ਦਸ਼ਦਿਗ੍ਦੇਵਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰੁੱਖ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਨੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨੇ ਚਰਂਤਂ ਚ ਤृਣਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤੁ ਸੁਤਂ ਮਮ। ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕ ਪੁਨ੍ਨਾਗਾਸ੍ਸਰਲਾਰ੍ਜੁਨਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਘਾਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਸਰਲ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖੋ!
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਪਾਦਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਮਮ ਵਿਕ੍ਲਵਂ। ਵਤ੍ਸਮੇਕਾਕਿਨਂ ਦੀਨਂ ਚਰਂਤਂ ਵਿषਮੇ ਵਨੇ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਮੇਰਾ ਚਿੰਤਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ: ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸਕਂ ਬਾਲਂ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਂ। ਮਾਤ੍ਰਾਪਿਤ੍ਰਾਵਿਹੀਨਂ ਚ ਅਨਾਥਂ ਦੀਨਮਾਨਸਂ
ਵੱਛੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਵਿਚਰਂਤਮਿਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਂ। ਤਸ੍ਯੇਹ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਵਨੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ—ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹਾਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯੈਕਾਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਵੱਡੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਇਕੱਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਦਾ।
ਚਰਮਾਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੰਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚਕ੍ਰਵਾਕੀਵ ਲਤੇਵ ਪਤਿਤਾ ਤਰੋਃ
ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਵਿੱਛੜ ਗਈ, ਤੇ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਅਂਧੇਵ ਦृष੍ਟਿਰਹਿਤਾ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਪਦੇ ਪਦੇ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸਾ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ, ਨੈਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮੁਖਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਾਵਹਃ। ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਚ੍ਛੋਤਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬੱਚਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਮਾਤੁਰਗ੍ਰੇਸੌ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋऽਭਵਤ੍। ਆਗਤਂ ਤੁ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ
ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਧੇਨੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੋਭੋ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਾਗਤਾਹਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਵਿਆਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।'
ਕੁਰੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਥਾਕਾਮਮਸ੍ਮਨ੍ਮਾਂਸੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਸਂਤਰ੍ਪਯ ਸ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਿਬ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਮਮ
ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ; ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ।
ਮृਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਯਿ ਤ੍ਵਂ ਭੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਮਂ ਤੁ ਬਾਲਕਮ੍। ਦ੍ਵੀਪ੍ਯੁਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧੇਨੁਕੇ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ
ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਦ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ; ਵਿਆਘਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਆਗਤ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਭਵਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਧੇਨੁਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਸੱਚ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਗਾਂ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਤੇਨ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂ ਪੁਨਃ। ਤਵ ਸਤ੍ਯਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸਿ ਮਯਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਸਕੀ; ਤੇਰੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜੀਵਂਤੀ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਕਥਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਕੌਤੁਕਂ ਜਾਤਂ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਵੇषਣਂ ਮਮ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ? ਮੇਰੀ ਰੁਚੀ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾਗੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਸਿ ਚ ਮਯਾऽਧੁਨਾ। ਭਗਿਨੀ ਭਵਤੀ ਮਹ੍ਯਂ ਭਾਗਿਨੇਯਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਸੱਚ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰਾ ਭਾਣਜਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤੋਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਮਮ ਪਾਪਿष੍ਠਕਰ੍ਮਣਃ। ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਲੋਕਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਮਾੜੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਗੌਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਸ ਵੈ ਧਨ੍ਯਤਮੋ ਗੋਪੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਜੀਵਤਿ
ਸੱਚ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਗੋਆਲਾ ਧਨਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਤृਣਾ ਵੀਰੁਧਃ ਸ਼ੁਭੇ। ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤੈਰੇਵ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਘਾਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸਫਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।
ਤੈਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਰਂ ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਪਯਸ੍ਤਵ। ਮृਗੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਾ ਮੂਲ ਲਾਭ ਲਿਆ; ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਕੀਨ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ੋऽਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਮਿष੍ਟਂ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ; ਗਾਂ ਦਾ ਸੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍। ਮਯਾ ਜੀਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ; ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜੀਵ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਗਤਿਂ ਕਾਮਿਹ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਃ ਸਤ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਅਹਂ ਪਾਪੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨृਸ਼ਂਸੋ ਜੀਵਘਾਤਕਃ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਰਾਹ ਚਾਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਸੱਚ ਵੇਖ ਕੇ; ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਹਾਂ।
ਕਾਂਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਗਮਿष੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਾਪਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋਵਾਂਗਾ।
ਪਤਿष੍ਯੇ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਧੇਨੋऽਦ੍ਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਦੱਸੋ ਗਾਂ ਮਾਤਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਣ?
ਤਦਾਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ਨ ਕਾਲੋ ਵਿਸ੍ਤਰਸ੍ਯ ਤੁ। ਧੇਨੁਰੁਵਾਚ। ਤਪਃ ਕृਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਬੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਗਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯਜ੍ਞਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦਾਨਮੇਕਂ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਿਦਮੇਵੈਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਨ ਦੀ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।