ਸ਼ਪਥੈਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਯਂ। ਨਾਸ਼ਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਕਸਮਾਂ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਟਾਲ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਂਦੇ ਨ ਚੈਵ ਗਂਤਵ੍ਯਮਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਯਦ੍ਬਾਲਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਲੋਭੇਨ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਨੰਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ ਅਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੇ ਧਰਮ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ
ਇਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਥਾ ਆਖੀ ਸੀ — ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਨੌਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਸਮ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਅਨृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਮਪ੍ਯਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਦੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਝੂਠ ਹੀ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਿਨੀषੁ ਵਿਵਾਹੇषੁ ਗਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਚ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਵਿਆਹ, ਗਾਂ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਕਸਮ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਂਦੋਵਾਚ। ਪਰੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਦਾਮ੍ਯੇਵਾਨृਤਂ ਵਚਃ। ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੇ ਕਥਂਚਨ
ਨੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ।
ਏਕਃ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਯਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਮਰਣੇ ਭਰਣੇ ਤਥਾ। ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚੈਕਃ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਰਦਾ ਤੇ ਭਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਲੋਕਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਉਦਧਿਸ੍ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਨ ਵਿਲਂਘਤੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਰਮ ਵੀ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਬਲਿ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਛਦ੍ਮਨਾਪਿ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਚਾਤ੍ਯਜਤ੍
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੇ ਬਲੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਮਾਨਃ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਂਧ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬਨ੍ਧਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਿਂਧਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਉੱਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਨਰਕਾਃ ਸਤ੍ਯਵਾਚਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਪਯਤੇ ਵਾਚਮਸ਼ੇषਂ ਤੇਨ ਲੋਪਿਤਂ
ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਨਰਕ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਸਂਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਕਿਂ ਤੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਚੋਰੇਣਾਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾ੪੦੦ 1.18.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਚੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਨਿਕृਂਤਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਉਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਨੇਕੀ ਕੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗਾਧੇ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਹ੍ਰਦੇ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਮਾਫੀ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਂ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੋਲਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਧੁਫਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਪਰਮਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਂ। ਸਾਧੂਨਾਂ ਨਿਕਟਂ ਸਤਾਂ ਕੁਲਧਨਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਫਲਂ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਿਵਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇऽਸੌ ਕਥਂ। ਲੋਕੈਰਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਧ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਸੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਰੱਖੋ।
ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ। ਨਂਦੇ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਸਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਸਿ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍
ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀ, ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਮਃ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਧੁਰਂਧਰਾ। ਤ੍ਯਾਗੇਨਾਨੇਨ ਨਾऽਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਨ
ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ?
ਅਵਿਯੋਗਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਯਾਗਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਤੇਨ ਹਿ। ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣਚਿਤ੍ਤਾਯਾਨਾਪਦਃ ਸਂਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਗੋਕੁਲਂ। ਨਂਦਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਸਾ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਰੁਣਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚਾਪਿ ਨਿਸ਼ਾਕਰਂ। ਦਸ਼ਦਿਗ੍ਦੇਵਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰੁੱਖ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਨੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨੇ ਚਰਂਤਂ ਚ ਤृਣਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤੁ ਸੁਤਂ ਮਮ। ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕ ਪੁਨ੍ਨਾਗਾਸ੍ਸਰਲਾਰ੍ਜੁਨਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਘਾਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਸਰਲ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖੋ!
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਪਾਦਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਮਮ ਵਿਕ੍ਲਵਂ। ਵਤ੍ਸਮੇਕਾਕਿਨਂ ਦੀਨਂ ਚਰਂਤਂ ਵਿषਮੇ ਵਨੇ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਮੇਰਾ ਚਿੰਤਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ: ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸਕਂ ਬਾਲਂ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਂ। ਮਾਤ੍ਰਾਪਿਤ੍ਰਾਵਿਹੀਨਂ ਚ ਅਨਾਥਂ ਦੀਨਮਾਨਸਂ
ਵੱਛੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਵਿਚਰਂਤਮਿਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਂ। ਤਸ੍ਯੇਹ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਵਨੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ—ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹਾਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯੈਕਾਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਵੱਡੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਇਕੱਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਦਾ।
ਚਰਮਾਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੰਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚਕ੍ਰਵਾਕੀਵ ਲਤੇਵ ਪਤਿਤਾ ਤਰੋਃ
ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਵਿੱਛੜ ਗਈ, ਤੇ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਅਂਧੇਵ ਦृष੍ਟਿਰਹਿਤਾ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਪਦੇ ਪਦੇ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸਾ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ, ਨੈਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।