ਨ ਚ ਲੋਭੇਨ ਚਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿषਮਸ੍ਥਂ ਤॄਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਲੋਭਾਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਘਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ। ਲੋਭਾਦਕਾਰ੍ਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲੋਭਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਿਸ੍ਰਂਭਾਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਨ੍ਨॄਣਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍
ਲਾਲਚ, ਬੇਧਿਆਨੀ ਤੇ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰੀਏ, ਨਾ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋਈਏ, ਨਾ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ। ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਚੋਰਾਦਿਸਂਕਟਾਤ੍
ਪੁੱਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ।
ਤਿਰਸ਼੍ਚਾਂ ਪਾਪਯੋਨੀਨਾਮੇਕਤ੍ਰ ਵਸਤਾਮਪਿ। ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਂਤੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਇਕੱਠੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਖਿਨਾਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਸ਼ृਂਗਿਣਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਾਮ੍। ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਨਖ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਸਿੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਨਾ ਨੌਕਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਂ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇਨਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮੂਲਾਨ੍ਯਪਿ ਨਿਕृਂਤਤਿ
ਜੋ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਤੇ ਜੋ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਭਰੋਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੜਾਂ ਤੱਕ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਦੇਹੇਪਿ ਬਲਿष੍ਠੇ ਭੀਤਚੇਤਸਿ। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗੂਢਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਡਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਤਤਮਾਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਗਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗਂਧੇਨ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਘ ਕੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਸੁੰਗ ਕੇ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਚਰਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਨੈਕਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਨੇਘੋਰੇ ਧਰ੍ਮਮੇਕਂ ਚ ਚਿਂਤਯੇਤ੍। ਨਚੋਦ੍ਵੇਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਾ ਰਹੇ। ਸਿਰਫ ਚੰਗਿਆਈ ਬਾਰੇ ਸੋਚ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਤਾਂ ਸਭ ਲਈ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਥਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਤਸਮਾਗਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਛਾਂ ਲੈ ਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਵੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਕਃ ਸ਼ੋਚਸੇ ਕਥਂ। ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਪਾਲਯ
ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਵਲਿਹ੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਤੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਨਾਗੀਵ ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੀਵ ਸਾऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਨਾਗਣ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਆਹਾਂ ਕੱਢਦੀ ਰਹੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਂਕਨਿਮਗ੍ਨੇਵ ਤਿष੍ਠਂਤੀ ਚਾਵਸੀਦਤੀ। ਵਿਲਪ੍ਯ ਨਂਦਿਨੀ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੜੀ-ਖੜੀ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਨੰਦੀਨੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸਮਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰਸਮਂ ਸੁਖਂ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗਚ੍ਛੂਨ੍ਯਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹੇऽਸੁਖਮ੍। ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲਭਤੇ ਲੋਕਮਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕੋ ਵਦਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਂਦਨਂ ਕਿਲ ਸ਼ੀਤਲਂ। ਪੁਤ੍ਰਗਾਤ੍ਰਪਰਿष੍ਵਂਗਸ਼੍ਚਂਦਨਾਦਤਿਸ਼ੀਤਲਃ
ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਚੰਦਨ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਠੰਢ ਚੰਦਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਸ੍ਵਮਾਤਰਂ ਸਖੀਰ੍ਗੋਪੀਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਚ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।
ਯੂਥਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਚਰਂਤੀਂ ਮਾਮਾਸਸਾਦ ਮृਗਾਧਿਪਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਹਂ ਤੇਨ ਸ਼ਪਥੈਃ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜਦ ਮੈਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਸਮਾਂ ਚੁੱਕਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੁੜ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸੁਤਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸਖੀਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਗੋਕੁਲਂ। ਆਗਤਾ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੌਃਸ਼ੀਲ੍ਯਾਦਿ ਕृਤਂ ਮਮ। ਬਾਲਸ੍ਤਵਾਯਂ ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਕਿਮਤ੍ਰਾਨ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਂ
ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਤੇਰਾ ਨੱਤਣ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ?
ਵਿਪੁਲੇ ਚਂਪਕੇ ਮਾਤਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਰਭਿ ਮਾਨਿਨਿ। ਵਸੁਧਾਰੇ ਪ੍ਰਿਯਾਨਂਦੇ ਮਹਾਨਂਦੇ ਘਟਸ੍ਰਵੇ
ਵਿਪੁਲਾ, ਚੰਪਕਾ, ਮਾਤਰਭਦਰਾ, ਸੁਗੰਧਾ, ਮਾਨਿਨੀ, ਵਸੁਧਾਰਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਨੰਦਾ, ਮਹਾਨੰਦਾ ਤੇ ਘਟਸ੍ਰਵਾ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ —
ਅਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਿਯਂ। ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਚ ਜਾਂਬੁਝ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ। ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਮਮ ਬਾਲਕਂ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਅਨਾਥਂ ਵਿਕਲਂ ਦੀਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਂ। ਮਾਤृਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਂ ਭਗਿਨ੍ਯਃ ਪਾਲਯਿष੍ਯਥ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨਾਥ, ਲਾਚਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਭੈਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ।
ਯਸ੍ਮਾਦਨਾਥਮਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਯਿष੍ਯਥ। ਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਾਚਾਰ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਣਗੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੱਚ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਨ ਚਿਂਤਾ ਮਹਤੀ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਖੀਭਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂਚਨ। ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਰਣਮਗ੍ਰਤਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਜਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਂਦਾਵਚਨਂ ਮਾਤਾ ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਵਿषਾਦਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰਿਦਮੂਚੁਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ —
ਅਹੋऽਤ੍ਰ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਚਨਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਪ੍ਰਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਂ ਭੀਮਂ ਨਂਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ
ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ, ਨੰਦਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਵਾਘ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।