ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਲੁਬ੍ਧਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਗਰਦਾਯਿਨਾਮ੍। ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਵਿਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਪਂਤੀਂ ਤਾਡਯਂਤਿ ਚ। ਤੇਨ ਪਾਪੇ ਨਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾਨ੍ਬਲੀਵਰ੍ਦਾਨ੍ਵਿषਮੇ ਵਾਹਯੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍। ਕਥਾਯਾਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਾਰਯਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਬੰਦਾ ਅਣਉਗਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਦੌਰਾਨ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਗਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੇਤੈਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਘੋਰੈਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਇਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਬੁਧ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੁਨਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਂਜਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਧੇਨੁਕੇ ਤਵ
ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤੇ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਚੀਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਧੇਨੁਕ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਖੋਯਂ ਵਂਚਿਤੋ ਮਯਾ। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਪਥੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਦੇ ਤੂੰ ਸੋਚੇਂ, 'ਇਹ ਮੂਰਖ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਗਿਆ', ਤਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣਗੇ ਕਿ ਕਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਿਨੀषੁ ਵਿਵਾਹੇषੁ ਗਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸਤਰੀਆਂ, ਵਿਆਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਃ। ਭ੍ਰਾਮਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਾਰੂਢਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਕੁਝ ਨਾਸਤੇਕ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ।
ਕੁਤਰ੍ਕਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਾਂਤੈਰਜ੍ਞਾਨਾਵृਤਚੇਤਸਃ। ਮੋਹਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਆਗਮਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਝੂਠੇ ਤਰਕ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਘਟੀਆ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਥ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਤਥ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤ੍ਯਤਿਪੇਸ਼ਲਾਃ। ਸਮੇ ਨਿਮ੍ਨੋਨ੍ਨਤਾਨੀਵ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਮਾਂਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਲੋਕੋਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨੋਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਜਦ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮਦਦਗਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਦੁੱਧ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਤਿਰਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਵੇ; ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਦੇਵਾਸੁਰਨਰੈਃ ਸ਼ਪਥਾਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਕृਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਸਮਾਂ ਖਾਈਆਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਤਸ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਕृਂਤਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਵੀ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਉਸ ਦੀ ਆਧੀ ਪੂੰਜੀ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦੇਵਂ ਸ਼ਪਥੈਰੇष ਵਂਚਿਤਃ। ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਾ ਖਾਏ; ਤੂੰ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਨਂਦੋਵਾਚ। ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਸਾਧੋ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਂਚਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਆਤ੍ਮੈਵ ਵਂਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਯਃ ਪਰਂ ਵਂਚਯਿष੍ਯਤਿ
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੰਤ! ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਹੋਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੀਪ੍ਯੁਵਾਚ। ਧੇਨੁਕੇ ਪਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ। ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਂ ਵਤ੍ਸਮਵਲਿਹ੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਬਾਘ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲੈ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮਨਂ ਕੁਰੁ
ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਏਵਂ ਸਾ ਸ਼ਪਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵੈ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮृਗੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀਦੀਨਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਹਂਭਾਰਵਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤੀ ਪਤਿਤਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਚਾਰਗੀ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਹੰਭ ਸੁਣਾਈ, ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਕਰੀਵ ਚਰਣਗ੍ਰਾਹਂ ਗृਹੀਤਃ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੇ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਪਰਿਤ੍ਰਾਣੇ ਵਿਲਪਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਖੱਡ 'ਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਰਿਨ੍ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਮੁਖੀ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਣੇ ਗੋਆਲੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ; ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਰੋਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀ।
ਉਪਸृਪ੍ਯ ਚ ਤਂ ਬਾਲਂ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਵਤ੍ਸਃ ਸ਼ਂਕਿਤਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨੈਵਾਦ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਤੇ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਭੀਤਾ ਚਾਤੀਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਚਿੰਤਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਨਨ੍ਦੋਵਾਚ। ਪਿਬ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਤਨਂ ਮੇਦ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਹਂ ਤਵਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਕੁਰੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਇਹ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਲੈ।
ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤੁ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਏਕਾਹਮਦ੍ਯ ਮੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਸ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਸਿ
ਪਰ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਆਖਰੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ ਕਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਏਂਗਾ?
ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਪਥੈਰਾਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਸ੍ਯ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਜੀਵਿਤਮ੍
ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਬਾਘ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਨਂਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਤ੍ਸ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਨੰਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਛਾ ਬੋਲਿਆ: ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।