ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਮੀਸ਼੍ਵਰਾਯਤਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗੋਪੀਮਂਥਨਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਬਾਲਵਤ੍ਸਰਵੇਣ ਚ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਗੋਪੀਮੰਥਨ' ਤੇ 'ਬਾਲਵਤਸਰਵੇਣ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਹੁਂਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ। ਯਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਹੁਂਕਾਰਂ ਕਰੁਣਂ ਮਾਤृਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਬੱਚੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਗੋਪੈਃ ਪਾਲਿਤਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਕृਤਸ਼੍ਰਮੈਃ। ਪ੍ਰਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਂਲਾਪਂ ਨਂਦਿਤਾਸ੍ਫੋਟਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹਾਦਰ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵਤ੍ਸੈਰ੍ਨਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਸਰੋਵਦ੍ਰਾਜਤੇ ਗੋष੍ਟਂ ਚਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਂਕਜੈਃ
ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖੜੇ ਬੱਚੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਐਵੇਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੁਲਮ੍। ਗੋਲੋਕਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗਾ?
ਪਂਚਭੂਤਾਨਿ ਮੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪਿਬਂਤੁ ਰੁਧਿਰਂ ਤਵ। ਨ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਣ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਬੋਲ ਕੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਂਦੋਵਾਚ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਥਮਵਤ੍ਸਾਯਾ ਮृਗੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਃ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਾਨ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ,
ਗੋਪੀਜਨਮੁਪਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ਪਥੈਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮੁਂਚ ਮਾਂ
ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਤृਪਿਤृਵਧੇषੁ ਚ। ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਲੁਬ੍ਧਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਗਰਦਾਯਿਨਾਮ੍। ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਵਿਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਪਂਤੀਂ ਤਾਡਯਂਤਿ ਚ। ਤੇਨ ਪਾਪੇ ਨਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾਨ੍ਬਲੀਵਰ੍ਦਾਨ੍ਵਿषਮੇ ਵਾਹਯੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍। ਕਥਾਯਾਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਾਰਯਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਬੰਦਾ ਅਣਉਗਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਦੌਰਾਨ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਗਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੇਤੈਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਘੋਰੈਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਇਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਬੁਧ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੁਨਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਂਜਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਧੇਨੁਕੇ ਤਵ
ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤੇ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਚੀਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਧੇਨੁਕ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਖੋਯਂ ਵਂਚਿਤੋ ਮਯਾ। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਪਥੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਦੇ ਤੂੰ ਸੋਚੇਂ, 'ਇਹ ਮੂਰਖ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਗਿਆ', ਤਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣਗੇ ਕਿ ਕਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਿਨੀषੁ ਵਿਵਾਹੇषੁ ਗਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸਤਰੀਆਂ, ਵਿਆਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਃ। ਭ੍ਰਾਮਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਾਰੂਢਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਕੁਝ ਨਾਸਤੇਕ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ।
ਕੁਤਰ੍ਕਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਾਂਤੈਰਜ੍ਞਾਨਾਵृਤਚੇਤਸਃ। ਮੋਹਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਆਗਮਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਝੂਠੇ ਤਰਕ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਘਟੀਆ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਥ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਤਥ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤ੍ਯਤਿਪੇਸ਼ਲਾਃ। ਸਮੇ ਨਿਮ੍ਨੋਨ੍ਨਤਾਨੀਵ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਮਾਂਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਲੋਕੋਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨੋਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਜਦ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮਦਦਗਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਦੁੱਧ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਤਿਰਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਵੇ; ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਦੇਵਾਸੁਰਨਰੈਃ ਸ਼ਪਥਾਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਕृਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਸਮਾਂ ਖਾਈਆਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਤਸ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਕृਂਤਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਵੀ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਉਸ ਦੀ ਆਧੀ ਪੂੰਜੀ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦੇਵਂ ਸ਼ਪਥੈਰੇष ਵਂਚਿਤਃ। ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਾ ਖਾਏ; ਤੂੰ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਨਂਦੋਵਾਚ। ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਸਾਧੋ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਂਚਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਆਤ੍ਮੈਵ ਵਂਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਯਃ ਪਰਂ ਵਂਚਯਿष੍ਯਤਿ
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੰਤ! ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਹੋਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੀਪ੍ਯੁਵਾਚ। ਧੇਨੁਕੇ ਪਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ। ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਂ ਵਤ੍ਸਮਵਲਿਹ੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਬਾਘ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲੈ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮਨਂ ਕੁਰੁ
ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।