ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤਾਹਂ ਮृਗਾਧਿਪ। ਇष੍ਟਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤਸ੍ਤੁ ਮਮ ਬਾਲਕਃ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਕ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਾਯੀ ਚ ਮੇ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤृਣਂ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਜਿਘ੍ਰਤਿ। ਸ ਚ ਗੋਪਕੁਲੇ ਬਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋ ਮਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ੩੦੦ 1.18.
ਮੇਰਾ ਵੱਛਾ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਘਾਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੁੰਘਿਆ। ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੁੱਖਾ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮਹਂ ਚਾਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਕਥਂ ਜੀਵਿष੍ਯਤੇ ਸੁਤਃ। ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਤਨਂ ਦਾਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਂ ਵਤ੍ਸਮਵਲਿਹ੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਸਖੀਨਾਮਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚਾਟ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਮਝਾ ਕੇ,
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ। ਸ ਨਂਦਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ ਖਾ ਲੈਣਾ। ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਰਣਂ ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਤ੍ਰਸ੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਮਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ? ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਭਾषਸੇ। ਨ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਪੁੱਤ ਆਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਨਾ ਪੁੱਤ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ,
ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਨਰਂ ਕਾਲਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੇਂਗੀ?
ਵृषਭੈਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਾਲਵਤ੍ਸਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਭੂषਣਂ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੁਲ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਧੁੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਲੋਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪ੍ਰਪੂਜਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਂਗਲਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਮੀਸ਼੍ਵਰਾਯਤਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗੋਪੀਮਂਥਨਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਬਾਲਵਤ੍ਸਰਵੇਣ ਚ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਗੋਪੀਮੰਥਨ' ਤੇ 'ਬਾਲਵਤਸਰਵੇਣ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਹੁਂਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ। ਯਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਹੁਂਕਾਰਂ ਕਰੁਣਂ ਮਾਤृਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਬੱਚੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਗੋਪੈਃ ਪਾਲਿਤਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਕृਤਸ਼੍ਰਮੈਃ। ਪ੍ਰਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਂਲਾਪਂ ਨਂਦਿਤਾਸ੍ਫੋਟਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹਾਦਰ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵਤ੍ਸੈਰ੍ਨਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਸਰੋਵਦ੍ਰਾਜਤੇ ਗੋष੍ਟਂ ਚਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਂਕਜੈਃ
ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖੜੇ ਬੱਚੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਐਵੇਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੁਲਮ੍। ਗੋਲੋਕਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗਾ?
ਪਂਚਭੂਤਾਨਿ ਮੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪਿਬਂਤੁ ਰੁਧਿਰਂ ਤਵ। ਨ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਣ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਬੋਲ ਕੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਂਦੋਵਾਚ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਥਮਵਤ੍ਸਾਯਾ ਮृਗੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਃ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਾਨ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ,
ਗੋਪੀਜਨਮੁਪਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ਪਥੈਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮੁਂਚ ਮਾਂ
ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਤृਪਿਤृਵਧੇषੁ ਚ। ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਲੁਬ੍ਧਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਗਰਦਾਯਿਨਾਮ੍। ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਵਿਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਪਂਤੀਂ ਤਾਡਯਂਤਿ ਚ। ਤੇਨ ਪਾਪੇ ਨਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਦਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾਨ੍ਬਲੀਵਰ੍ਦਾਨ੍ਵਿषਮੇ ਵਾਹਯੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍। ਕਥਾਯਾਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਾਰਯਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਬੰਦਾ ਅਣਉਗਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਦੌਰਾਨ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਗਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੇਤੈਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਘੋਰੈਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ; ਇਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਬੁਧ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੁਨਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਂਜਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਧੇਨੁਕੇ ਤਵ
ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤੇ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਚੀਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਧੇਨੁਕ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਖੋਯਂ ਵਂਚਿਤੋ ਮਯਾ। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਪਥੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਦੇ ਤੂੰ ਸੋਚੇਂ, 'ਇਹ ਮੂਰਖ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਗਿਆ', ਤਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣਗੇ ਕਿ ਕਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਿਨੀषੁ ਵਿਵਾਹੇषੁ ਗਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸਤਰੀਆਂ, ਵਿਆਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਃ। ਭ੍ਰਾਮਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਾਰੂਢਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਕੁਝ ਨਾਸਤੇਕ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ।