ਅਨੇਕਸ਼ਾਖਾਵਿਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਇਵਾਪਰਃ। ਤਤ੍ਕੋਟਰਕੁਟੀਕੋਟਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਨੇਕ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਠਿਆਂ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਪੁष੍ਪੋਪਿ ਪੁष੍ਪਿਤਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਫੁੱਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਜਾਤੀਚਂਪਕਵਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ਾਖਾਲਗ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਕੇਤਕੀਭਿਃ ਸੁਰਭਿਭਿਰਸ਼ੋਭਤ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਸਰਵੋਤਮ ਨਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੋਤਿਆਂ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਕੇਤਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਭਿਸ੍ਸ ਮਾਲੇਵ ਫੇਨਕੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੇਵ ਸਾ। ਹਰੇਣੇਵ ਯਥਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਣੈਵ ਹਿ ਸਾ ਤਥਾ
ਕੋਇਲਾਂ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਝਾਗ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਂਭਸ੍ਥਾ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਸਮਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਅੱਗ ਭੇਟ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਦਾ। ਨ ਤੇ ਦਾਹਭਯਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਯਂ ਵਹ੍ਨਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ: 'ਤੈਨੂੰ ਸੜਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਸਾਗਰਂ ਨੇਤੁਂ ਵਾਡਵਜ੍ਵਲਨਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਤਦਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ; ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਸ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਵਡਵਾਨਲਂ। ਸਮਰ੍ਪਯਤ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਹੋਦਰੇ
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਭਿਮੁਖੀ ਯਯੌ। ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਆਪਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਭੂਤਾ ਵਿਮਲਾ ਸਰਿਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਯਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਯਜ੍ਞਸਤ੍ਰਂ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਾਗਤਾਸੌ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਥੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਉਥੇ ਆਈ।
ਯੇषੁ ਤਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਹੋਮਃ ਕੁਂਡੇष੍ਵਾਸੀਦ੍ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤੋਯੇਨਾਪ੍ਯੁਦ੍ਗਤਾ ਹਿ ਸਾ੨੦੦ 1.18.
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ 'ਚ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਉਭਰੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਾ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਾ। ਤੇਨ ਤਤ੍ਪੂਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁषਾ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਭਰੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਨੇ ਭਰਿਆ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਨਦੀ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸੁਘੋਰਾਂ ਤਾਮਧੋਗਤਿਂ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਵੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਧਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸੋਪ੍ਯਗ੍ਨਿਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਦਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਯੋਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ। ਸੋਪਿ ਸਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਕੁਂਡੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸਂਤਰ੍ਪਯਤੇ ਪਿਤॄਨ੍। ਸ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰਕਾਦਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠਾ ਕੁੰਡ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਪੂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਨਰਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਕੁਂਡੇ ਸਕृਤ੍ਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੇਠਾ ਕੁੰਡ 'ਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤਿਸ਼੍ਸ਼ੁਭਾ। ਯੇਨੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੇਨ ਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਇਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਖੇਤਰ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗ — ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਾ ਲਏ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਯਃ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸੋਨਂਤਂ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣੇ। ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ, ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ, ਵੈਸਾਖ 'ਚ ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ 'ਚ—
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਕੁਂਡੇ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੇ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੇ ਚਾਪਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ 'ਚ ਮੱਧ ਕੁੰਡ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਨਿष੍ਠਕੇਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਨਾ। ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸੁਰੂਪਾਮਪਿ ਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੋਟੇ ਕੁੰਡ 'ਚ ਵੀ, ਜੋ ਇਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਚੌਲ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਗ੍ਨਿਲੋਕਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕੱਤੀ ਕੁਲਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ। ਪੁਰੁषੇਣ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਰਾਵਾਪ੍ਤਯੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਚੀ ਯਤ੍ਰ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਮੇਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਯਾਪਰਾ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚੇ, ਯਾਦ, ਗਿਆਨ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।