ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਰਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਰ ਮੇ ਸਖਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਸਖੀ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਦੈਵਾਯਾਸ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵृਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਅਹਂ ਚੋਦਙ੍ਮੁਖੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤਿ
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਹਸਦੀ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ।'
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਨੇਕ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਤੇ ऋਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਵਿਚਾਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਂਗਾ ਪੁਨਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।'
ਯਮੁਨਾਪਿ ਤਥੈਵਂ ਸਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਮਨੋਰਮਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਖੀਂ ਸਂਪ੍ਰੈषਯਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਦੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਉਤ੍ਤਂਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦ ਉਦ੍ਭੂਤਾ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਉਤੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਅਵਰੋਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਸ੍ਤਰੁਃ ਸੋਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਂਦਿਤਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਫਲਹੇਤੋਰ੍ਮਹੋਦਯਃ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਹੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਕਸ਼ਾਖਾਵਿਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਇਵਾਪਰਃ। ਤਤ੍ਕੋਟਰਕੁਟੀਕੋਟਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਨੇਕ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਠਿਆਂ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਪੁष੍ਪੋਪਿ ਪੁष੍ਪਿਤਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਫੁੱਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਜਾਤੀਚਂਪਕਵਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ਾਖਾਲਗ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਕੇਤਕੀਭਿਃ ਸੁਰਭਿਭਿਰਸ਼ੋਭਤ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਸਰਵੋਤਮ ਨਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੋਤਿਆਂ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਕੇਤਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਭਿਸ੍ਸ ਮਾਲੇਵ ਫੇਨਕੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੇਵ ਸਾ। ਹਰੇਣੇਵ ਯਥਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਣੈਵ ਹਿ ਸਾ ਤਥਾ
ਕੋਇਲਾਂ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਝਾਗ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਂਭਸ੍ਥਾ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਸਮਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਅੱਗ ਭੇਟ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਦਾ। ਨ ਤੇ ਦਾਹਭਯਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਯਂ ਵਹ੍ਨਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ: 'ਤੈਨੂੰ ਸੜਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਸਾਗਰਂ ਨੇਤੁਂ ਵਾਡਵਜ੍ਵਲਨਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਤਦਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ; ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਸ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਵਡਵਾਨਲਂ। ਸਮਰ੍ਪਯਤ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਹੋਦਰੇ
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਭਿਮੁਖੀ ਯਯੌ। ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਆਪਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਭੂਤਾ ਵਿਮਲਾ ਸਰਿਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਯਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਯਜ੍ਞਸਤ੍ਰਂ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਾਗਤਾਸੌ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਥੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਉਥੇ ਆਈ।
ਯੇषੁ ਤਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਹੋਮਃ ਕੁਂਡੇष੍ਵਾਸੀਦ੍ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤੋਯੇਨਾਪ੍ਯੁਦ੍ਗਤਾ ਹਿ ਸਾ੨੦੦ 1.18.
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ 'ਚ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਉਭਰੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਾ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਾ। ਤੇਨ ਤਤ੍ਪੂਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁषਾ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਭਰੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਨੇ ਭਰਿਆ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਨਦੀ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸੁਘੋਰਾਂ ਤਾਮਧੋਗਤਿਂ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਵੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਧਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸੋਪ੍ਯਗ੍ਨਿਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਦਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਯੋਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ। ਸੋਪਿ ਸਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਕੁਂਡੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸਂਤਰ੍ਪਯਤੇ ਪਿਤॄਨ੍। ਸ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰਕਾਦਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠਾ ਕੁੰਡ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਪੂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਨਰਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।