ਮਾਸੋਪਵਾਸਨਿਰਤਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕृष੍ਣੋਪਵਾਸਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਮ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਪਵਾਸਾਂ ਕਰਕੇ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਬੱਚੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਗृਹਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤੀ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਮਹਾਸਤੀ । ਅਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਰਤਾ ਸਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਤੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠਿਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨ ਚ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭਿਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਯਾ ਵੈ ਚਿਂਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤੈਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਖ਼ਤ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਲੋਕਃ ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਵੈ ਤਯਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਹਿ ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹੀ ਕਠਿਨਾਈ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਕਾਪਾਲਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯਾਚਿਤਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਕਪਾਲਧਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਵਦ ਮੇऽਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।' ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਾ ਦੇ।'
ਤਯਾ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਮृਤ੍ਪਿਂਡਸ੍ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਯਾਵਦਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਲਾ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਇਹ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਪਸੀ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤਾ । ਸਦੇਹਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਯਾਤਾ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਆਪਣੀ ਵ੍ਰਤ-ਚਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮृਤ੍ਪਿਂਡਿਕਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਂਜਾਤਂ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਧਾਨ੍ਯਰਾਸ਼ਿ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਲਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਘਰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਗृਹਂ ਯਾਵਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਾਵਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਮਮਾਂਤੇ ਚਾਗਤਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਯਾ ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਉਪਵਾਸੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਮੈਂ ਕਈ ਵ੍ਰਤ, ਸਖ਼ਤ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤੇ ਹਨ—'
ਪੂਜਯਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਕਃ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗृਹੇ ਮਮ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।'
ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ । ਆਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸੁਤਰਾਂ ਕੌਤੂਹਲ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ; ਬਹੁਤ ਲੋਕ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।'
ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਂ ਨੋਦ੍ਘਾਟਯ ਵਿਨਾ षਟ੍ਤਿਲਾਪੁਣ੍ਯਵਾਚਨਾਤ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਆਉਣਗੀਆਂ; ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਟਤਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਸੁਣਾਵੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਤੁ ਗਤਾ ਵੈ ਮਾਨੁषੀ ਤਦਾ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਡਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਵਾਢਵ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਮੁਦ੍ਘਾਟਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ, ਸੁੰਦਰਿ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।'
ਮਾਨੁष੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । षਟ੍ਤਿਲਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਰੋਦ੍ਘਾਟਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਮਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਟਤਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਏਕਾਪਿਨਾਵਦਤ੍ਤਤ੍ਰ षਟ੍ਤਿਲੈਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੇ ਸ਼ਟਤਿਲਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ; ਦੂਜੀ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।'
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯ ਦृष੍ਟਾ ਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੀ । ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਨਵਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਗਈ; ਨਾ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਪੰਨਗੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਯਾਦृਸ਼ੀਯਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੇਵੀਨਾਮੁਪਦੇਸ਼ੇਨ षਟ੍ਤਿਲਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੀ; ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਟਤਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਮਾਨੁष੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਰੂਪਕਾਂਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਵਾਪ ਸਾ
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਭਵਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਂ षਟ੍ਤਿਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਛੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਘਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਰੂਪਕਾਂਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਿਤृष੍ਣਾ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਤਿਲਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰੋ।
ਲਭਤੇ ਚੈਵਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਨਰੋ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਕष੍ਟਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ 6.42.
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੰਗਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਅਸਮਤ।
ਸਂਭਵੇਦ੍ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ षਟ੍ਤਿਲਾਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਭੂਪ ਤਿਲਦਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਛੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਨਾਯਾਸੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਨਰ੍ਥਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਯਾਸਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਜਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨੀ ਤਾਂ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।