ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਬਾष੍ਪਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਸਿਤਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਤੋਯਕਣੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਸਫੈਦ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ। ਵਿਬੁਧਾਃ ਸ਼ੋਕਭਾਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਿਤਂ ਤਦਾ। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਨ ਲਾਭਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਦੇਵਾਨੁਭਾਵਤਃ। ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਜ੍ਵਲਨਂ ਸੁਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਜਤ ਤੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੇਟੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਬਾਲਾ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਿਤਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਪਦਮਜਨਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾ ਭੈਰੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਸਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਨਾ।' ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਾਣਸਮਯੇ ਸ਼ਂਖਦੁਂਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨੈਃ। ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਜਗਦਾਪੂਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤਮਈ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਵਾਜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਤਾਂਬਰਧਰਾਧਨ੍ਯਾ ਸਿਤਚਂਦਨਮਂਡਿਤਾ। ਸ਼ਰਦਂਬੁਜਸਚ੍ਛਾਯ ਤਾਰਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸਫੈਦ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਵਦਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼ੁਭਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਰਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਧृਦਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਭਾਸਯਜ੍ਜਗਤ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਗਂਗਾ ਤਯੋਕ੍ਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਰਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਰ ਮੇ ਸਖਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਸਖੀ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਦੈਵਾਯਾਸ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵृਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਅਹਂ ਚੋਦਙ੍ਮੁਖੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤਿ
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਹਸਦੀ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ।'
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਨੇਕ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਤੇ ऋਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਵਿਚਾਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਂਗਾ ਪੁਨਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।'
ਯਮੁਨਾਪਿ ਤਥੈਵਂ ਸਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਮਨੋਰਮਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਖੀਂ ਸਂਪ੍ਰੈषਯਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਦੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਉਤ੍ਤਂਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦ ਉਦ੍ਭੂਤਾ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਉਤੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਅਵਰੋਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਸ੍ਤਰੁਃ ਸੋਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਂਦਿਤਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਫਲਹੇਤੋਰ੍ਮਹੋਦਯਃ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਹੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਕਸ਼ਾਖਾਵਿਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਇਵਾਪਰਃ। ਤਤ੍ਕੋਟਰਕੁਟੀਕੋਟਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਨੇਕ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਠਿਆਂ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਪੁष੍ਪੋਪਿ ਪੁष੍ਪਿਤਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ, ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਫੁੱਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਜਾਤੀਚਂਪਕਵਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ਾਖਾਲਗ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਕੇਤਕੀਭਿਃ ਸੁਰਭਿਭਿਰਸ਼ੋਭਤ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਸਰਵੋਤਮ ਨਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੋਤਿਆਂ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਕੇਤਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਭਿਸ੍ਸ ਮਾਲੇਵ ਫੇਨਕੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੇਵ ਸਾ। ਹਰੇਣੇਵ ਯਥਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਣੈਵ ਹਿ ਸਾ ਤਥਾ
ਕੋਇਲਾਂ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਝਾਗ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਂਭਸ੍ਥਾ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਸਮਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਅੱਗ ਭੇਟ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਦਾ। ਨ ਤੇ ਦਾਹਭਯਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਯਂ ਵਹ੍ਨਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ: 'ਤੈਨੂੰ ਸੜਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਸਾਗਰਂ ਨੇਤੁਂ ਵਾਡਵਜ੍ਵਲਨਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਤਦਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ; ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਸ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਵਡਵਾਨਲਂ। ਸਮਰ੍ਪਯਤ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਹੋਦਰੇ
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵਾਢਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਭਿਮੁਖੀ ਯਯੌ। ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੱਲੀ; ਆਪਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਭੂਤਾ ਵਿਮਲਾ ਸਰਿਤ੍। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ।