ਤਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਲਵਣੋਦਧੇਃ। ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਮਿਮਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਹ
ਤੈਨੂੰ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵਡਵਾਗਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਭਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਡਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਦਹਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਡਵਾਗਨੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਿਬੁਧਾਨੇਤਸ੍ਮਾਦਚਿਰਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਮਾਤੇਵ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਰਾਣਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਆਹ ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰਾਟ੍
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਰਵਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਤਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਮਾਰੀਹ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ। ਪਿਤ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਪਦਮੇਕਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਪ੍ਯਨ੍ਯ ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮਹੋ। ਤਦਾਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਹੁਸ੍ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਂ
ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੇਤੁਂ ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਅਦृष੍ਟਦੋषਾਮ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਤਨਯਾਂ ਤਵ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਕਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸਮਾਨੀਯ ਕृਤ੍ਵਾਂਕੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯਸਸ੍ਨੇਹਮੁਵਾਚਾਥਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾਂ ਚ ਦੇਵਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਨਂ ਬਾਡਵਂ ਲਵਣਾਂਬੁਨਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਬੋਲ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦੈਵ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਦੇ ਦੀਨਮਾਨਸਾ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋ ਪਈ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਬਾष੍ਪਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਸਿਤਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਤੋਯਕਣੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਸਫੈਦ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ। ਵਿਬੁਧਾਃ ਸ਼ੋਕਭਾਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਿਤਂ ਤਦਾ। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਨ ਲਾਭਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਦੇਵਾਨੁਭਾਵਤਃ। ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਜ੍ਵਲਨਂ ਸੁਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਜਤ ਤੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੇਟੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਬਾਲਾ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਿਤਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਪਦਮਜਨਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾ ਭੈਰੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਸਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਨਾ।' ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਾਣਸਮਯੇ ਸ਼ਂਖਦੁਂਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨੈਃ। ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਜਗਦਾਪੂਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤਮਈ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਵਾਜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਤਾਂਬਰਧਰਾਧਨ੍ਯਾ ਸਿਤਚਂਦਨਮਂਡਿਤਾ। ਸ਼ਰਦਂਬੁਜਸਚ੍ਛਾਯ ਤਾਰਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸਫੈਦ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਵਦਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼ੁਭਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਰਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਧृਦਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਭਾਸਯਜ੍ਜਗਤ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਗਂਗਾ ਤਯੋਕ੍ਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਰਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਕੁਤ੍ਰ ਮੇ ਸਖਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਗਂਗਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਸਖੀ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਦੈਵਾਯਾਸ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵृਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਅਹਂ ਚੋਦਙ੍ਮੁਖੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤਿ
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਹਸਦੀ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ।'
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਨੇਕ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਤੇ ऋਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਵਿਚਾਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਂਗਾ ਪੁਨਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।'
ਯਮੁਨਾਪਿ ਤਥੈਵਂ ਸਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਮਨੋਰਮਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਖੀਂ ਸਂਪ੍ਰੈषਯਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਦੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਉਤ੍ਤਂਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦ ਉਦ੍ਭੂਤਾ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਉਤੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਅਵਰੋਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਸ੍ਤਰੁਃ ਸੋਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਵਂਦਿਤਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਫਲਹੇਤੋਰ੍ਮਹੋਦਯਃ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਹੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।