ਪ੍ਰਾਚੀਮੇਵੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹਂ ਸਦਾ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਾਂਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਰ੍ਭਂ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍੧੫੦ 1.18.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਤਟੇ ਜਾਪ੍ਯਪਰੋ ਨ ਚੇਹ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਆਪ੍ਲੁਤੋ ਵਾਜਿਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਂ
ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਲਾਹਾਰੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰ੍ਣਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਃ
ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲਸ਼ਾਯੀ ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪृਥਕ੍। ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਾਂਚਨਂ
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤਿਲ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਮਾਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨਾ,
ਮੇਰੁਦਾਨਸਮਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸ਼ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਕਵਿਂਸ਼ਕੁਲੋਪੇਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ। ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਂਡੇਨੈਕੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕਵੀਹ ਕੁਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇਣੇਹ ਤਾਰਿਤਾਃ। ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚੇਚ੍ਛਂਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮੁੜ ਅੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਤ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਭੂਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਹੁਣ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਉਤਪਤੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਸੁਆਂ ਸਮੇਤ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਲਵਣੋਦਧੇਃ। ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਮਿਮਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਹ
ਤੈਨੂੰ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵਡਵਾਗਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਭਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਡਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਦਹਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਡਵਾਗਨੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਿਬੁਧਾਨੇਤਸ੍ਮਾਦਚਿਰਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਮਾਤੇਵ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਰਾਣਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਆਹ ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰਾਟ੍
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਰਵਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਤਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਮਾਰੀਹ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ। ਪਿਤ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਪਦਮੇਕਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਪ੍ਯਨ੍ਯ ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮਹੋ। ਤਦਾਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਹੁਸ੍ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਂ
ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੇਤੁਂ ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਅਦृष੍ਟਦੋषਾਮ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਤਨਯਾਂ ਤਵ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਕਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸਮਾਨੀਯ ਕृਤ੍ਵਾਂਕੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯਸਸ੍ਨੇਹਮੁਵਾਚਾਥਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾਂ ਚ ਦੇਵਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਨਂ ਬਾਡਵਂ ਲਵਣਾਂਬੁਨਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਬੋਲ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦੈਵ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਦੇ ਦੀਨਮਾਨਸਾ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋ ਪਈ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਬਾष੍ਪਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ। ਸਿਤਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਤੋਯਕਣੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਸਫੈਦ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ। ਵਿਬੁਧਾਃ ਸ਼ੋਕਭਾਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਿਤਂ ਤਦਾ। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਨ ਲਾਭਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਦੇਵਾਨੁਭਾਵਤਃ। ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਜ੍ਵਲਨਂ ਸੁਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਜਤ ਤੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੇਟੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਬਾਲਾ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਿਤਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਪਦਮਜਨਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾ ਭੈਰੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਸਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਨਾ।' ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਾਣਸਮਯੇ ਸ਼ਂਖਦੁਂਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨੈਃ। ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਜਗਦਾਪੂਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤਮਈ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਵਾਜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਤਾਂਬਰਧਰਾਧਨ੍ਯਾ ਸਿਤਚਂਦਨਮਂਡਿਤਾ। ਸ਼ਰਦਂਬੁਜਸਚ੍ਛਾਯ ਤਾਰਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸਫੈਦ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਵਦਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼ੁਭਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਰਯਂਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਦ੍ਧृਦਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਭਾਸਯਜ੍ਜਗਤ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਗਂਗਾ ਤਯੋਕ੍ਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।