ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਰ ਨृਤ੍ਤੋਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵृਤਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮੁਨਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ; ਦੇਵਤਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹਂ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਕੌਰਵ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ।' ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਕੋਯਂ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਯੇਨ ਹਿ। ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ?' ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਹਿਮਪਾਂਡੁਰਂ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਨ੍
ਉਸ ਚੋਟ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਿਮ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਭਸਮ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍। ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਤ੍
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਂਤੀਹ ਮਨੀषਿਣਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
'ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕੁਤਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋਪਿ ਯੇ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ? ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਚ ਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ
'ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮृषਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਪੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਇੱਥੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।"
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਮृषਿਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਪਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੀ ਵਧੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।"
ਪ੍ਰਾਚੀਮੇਵੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹਂ ਸਦਾ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਾਂਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਰ੍ਭਂ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍੧੫੦ 1.18.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਤਟੇ ਜਾਪ੍ਯਪਰੋ ਨ ਚੇਹ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਆਪ੍ਲੁਤੋ ਵਾਜਿਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਂ
ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚੋਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਲਾਹਾਰੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰ੍ਣਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਃ
ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲਸ਼ਾਯੀ ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪृਥਕ੍। ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਾਂਚਨਂ
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤਿਲ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਮਾਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨਾ,
ਮੇਰੁਦਾਨਸਮਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸ਼ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਕਵਿਂਸ਼ਕੁਲੋਪੇਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ। ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਂਡੇਨੈਕੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕਵੀਹ ਕੁਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇਣੇਹ ਤਾਰਿਤਾਃ। ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਨ ਚੇਚ੍ਛਂਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮੁੜ ਅੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਤ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਭੂਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਹੁਣ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਉਤਪਤੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਸੁਆਂ ਸਮੇਤ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਲਵਣੋਦਧੇਃ। ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਮਿਮਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਹ
ਤੈਨੂੰ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵਡਵਾਗਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਭਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਡਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਦਹਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਡਵਾਗਨੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਿਬੁਧਾਨੇਤਸ੍ਮਾਦਚਿਰਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਮਾਤੇਵ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਰਾਣਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਆਹ ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰਾਟ੍
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਰਵਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਤਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਮਾਰੀਹ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ। ਪਿਤ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਪਦਮੇਕਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ।
ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਪ੍ਯਨ੍ਯ ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮਹੋ। ਤਦਾਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਹੁਸ੍ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਂ
ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੇਤੁਂ ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਅਦृष੍ਟਦੋषਾਮ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਤਨਯਾਂ ਤਵ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਤੇਰੀ ਕੁੜੀ ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਕਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸਮਾਨੀਯ ਕृਤ੍ਵਾਂਕੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯਸਸ੍ਨੇਹਮੁਵਾਚਾਥਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾਂ ਚ ਦੇਵਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਨਂ ਬਾਡਵਂ ਲਵਣਾਂਬੁਨਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਬੋਲ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਦੈਵ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਦੇ ਦੀਨਮਾਨਸਾ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਰੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਰੋ ਪਈ।