ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਤੁ ਸ੍ਵਾਗਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਦਿषੁ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषੈਰ੍ਵਿਤਤੈਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਯਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਆ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਮਨਾਏ ਗਏ।
ਦੇਵੇषੁ ਚੈਵ ਵ੍ਯਗ੍ਰੇषੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞਵਿਧੌ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਉਥੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਯਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨਾ। ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਉਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ। ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰਂਜਸਾ। ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂਪਤ੍ਯਾ ਤੁਤੁषੁਦੇਰ੍ਵਤਾ ਅਪਿ
ਦਿਵਿਆ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਿਮੁ ਮਾਨੁषਯੋਨਯਃ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥੇ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ—ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृषਯੋ ਭੀष੍ਮ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਤਦ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਗਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਭਾਸਯਂਤੀਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਤੇ ਬਹੁ ਮੇਨਿਰੇ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਮੇषਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਪਿਤਾਮਹਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤਾਕਾਰਿ ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਾਨਾਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਦਿਨਃ। ਤੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ऋषਯਸ੍ਸਸ੍ਮਰੁਰ੍ਵੈ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਭਿਧ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਤ੍ਰਯਾਜਿਭਿਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੀ ਗਈ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਈ।
ਪ੍ਰਾਚੀ ਪੂਰ੍ਵਾਵਹਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮੁਨਿਵਂਦ੍ਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਇਦਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਭੁਵਿ
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਂਕਣਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਕਿਲ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ਾਕਰਸੋਸ੍ਰਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਕਣਕਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੋਟ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਕਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ—
ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਤ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਸੁਰੈ ਰਾਜਨ੍ਨृषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ
—ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਆਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਰੁਦ੍ਰ ऋषੇਰਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਭੀਮ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਗਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਮਤੀਵ ਹਿ
'ਇਹ ਭੀਮ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ।' ਰੁਦਰ ਗਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—
ਭੋ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨृਤ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ। ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇਨ ਭਵਤਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਤਿ
'ਭੋ ਭੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਦ ਤੂੰ ਨੱਚਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।'
ਤੇਨਾਯਂ ਵਾਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਵੈ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ। ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਕਰਾਚ੍ਛਾਕਰਸੋਸ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਰ ਨृਤ੍ਤੋਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵृਤਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮੁਨਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ; ਦੇਵਤਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹਂ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਕੌਰਵ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ।' ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਕੋਯਂ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਯੇਨ ਹਿ। ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ?' ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਹਿਮਪਾਂਡੁਰਂ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਨ੍
ਉਸ ਚੋਟ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਿਮ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਭਸਮ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍। ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਤ੍
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਂਤੀਹ ਮਨੀषਿਣਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
'ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕੁਤਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋਪਿ ਯੇ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ? ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਚ ਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ
'ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮृषਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਪੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਇੱਥੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।"
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਮृषਿਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਪਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੀ ਵਧੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।"