ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਭਾਵੇਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁष੍ਕਰਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਵੱਡਾ ਪੁਸ਼ਕਰ' ਰਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕੁਬ੍ਜਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਤਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨਾ ਯੇ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਬੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੇਹੜੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਭਾਂਡਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਸ੍ਨਾਤੁਕਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਗਤਾਃ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਸਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰ੍ਥਵਰਾ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾ। ਬਦਰੇਂਗੁਦਕਾਸ਼੍ਮਰ੍ਯ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਿਭੀਤਕੈਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬੇਰੀ, ਇੰਗੁਦ, ਕਸ਼ਮਰੀ, ਪਲੱਖ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਬਹੇੜੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੌਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਪਲਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕਰੀਰੈਃ ਪੀਲੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰ੍ਥਰੁਹੈਰ੍ਧਨ੍ਵਨੈਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਪੌਲੋਮ, ਪਲਾਸ, ਕਰੀਰ, ਪੀਲੂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਆੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੋਭਿਤ ਸਨ।
ਕਪਿਤ੍ਥੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਬਿਲ੍ਵੈਰਾਮ੍ਲਾਤਕੈਸ੍ਤਥਾ। ਅਤਿਮੁਕ੍ਤਕਪਂਡੈਸ਼੍ਚ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਕਪਿੱਠ, ਕਰਵੀਰ, ਬੈਲ, ਆਮਲਾਤਕ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕੰਡਾ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਦਂਬਵਨਭੂਯਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਮਨੋਰਮਾ। ਵਾਯ੍ਵਂਬੁਫਲਪਰ੍ਣਾਦੈਰ੍ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਕੈਰਪਿ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਫਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੰਤੋਲੁਖਲਿਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਥਾਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਿष੍ਠੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਾ। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਘੋषਸਂਘੁष੍ਟਾ ਮृਗਯੂਥਸ਼ਤਾਕੁਲਾ
ਉੱਥੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਹਿਂਸੈਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰਮੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਤੀਵ ਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਾਚੀ ਨਂਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲਕਾ
ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਭਿਤ ਸੀ; ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਂਚਨ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਪੂਰਬੀ ਨੰਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਃ ਪਂਚਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਦੀ। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਸਦਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਥੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਸਭਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਤੁ ਸ੍ਵਾਗਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਦਿषੁ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषੈਰ੍ਵਿਤਤੈਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਯਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਆ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਮਨਾਏ ਗਏ।
ਦੇਵੇषੁ ਚੈਵ ਵ੍ਯਗ੍ਰੇषੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞਵਿਧੌ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਉਥੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਯਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨਾ। ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਉਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ। ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰਂਜਸਾ। ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂਪਤ੍ਯਾ ਤੁਤੁषੁਦੇਰ੍ਵਤਾ ਅਪਿ
ਦਿਵਿਆ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਿਮੁ ਮਾਨੁषਯੋਨਯਃ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥੇ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ—ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृषਯੋ ਭੀष੍ਮ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਤਦ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਗਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਭਾਸਯਂਤੀਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਤੇ ਬਹੁ ਮੇਨਿਰੇ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਮੇषਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਪਿਤਾਮਹਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤਾਕਾਰਿ ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਾਨਾਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਦਿਨਃ। ਤੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ऋषਯਸ੍ਸਸ੍ਮਰੁਰ੍ਵੈ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਭਿਧ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਤ੍ਰਯਾਜਿਭਿਃ। ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰੀਤਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੀ ਗਈ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਈ।
ਪ੍ਰਾਚੀ ਪੂਰ੍ਵਾਵਹਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮੁਨਿਵਂਦ੍ਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਇਦਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਭੁਵਿ
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਂਕਣਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਕਿਲ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਸ਼ਾਕਰਸੋਸ੍ਰਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਕਣਕਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੋਟ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਕਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ—
ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਤ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਸੁਰੈ ਰਾਜਨ੍ਨृषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ
—ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਆਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਰੁਦ੍ਰ ऋषੇਰਰ੍ਥੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਭੀਮ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਗਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਮਤੀਵ ਹਿ
'ਇਹ ਭੀਮ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ।' ਰੁਦਰ ਗਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—
ਭੋ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨृਤ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ। ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇਨ ਭਵਤਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਤਿ
'ਭੋ ਭੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਦ ਤੂੰ ਨੱਚਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।'
ਤੇਨਾਯਂ ਵਾਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਵੈ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ। ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਕਰਾਚ੍ਛਾਕਰਸੋਸ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?'