ਕਿਮੇਭਿਸ੍ਤੇ ਵਰਾਕੈਸ਼੍ਚ ਅਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਸਂਭਵੈਃ। ਦੈਵਤੈਰ੍ਨਿਹਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਾਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਇਹ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਹਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ?
ਪਿਤਾਮਹੋਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ੍ਮਾਕਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ਤਵ ਯਜ੍ਞਸਮਾਪ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਸੁ ਦੈਵਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵੈਃ
ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸਗਰ੍ਵਂ ਤੁ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਮਿਦਮਾਹ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ।
ਵਿਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰ ਆਯਾਤਾ ਦਨੁਪੁਂਗਵਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਂਤ੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੇਹ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਤਂਤਿ ਤੇ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਣ; ਉਹ ਵਾਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਾਕਾਰ੍ਯਾ ਯਾਵਦ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ। ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰਤਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ
ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਧੀਰਜ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਯਜਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਥਾਨਿਰ੍ਦਾਨਵਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਜਯਾਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਚ ਮਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰੋ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧਨਂ ਯਚ੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਯਜਾਮਹੇ
ਮਰੁਤ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦੁਃਖਿਤੇषੁ ਜਨੇष੍ਵਿਹ। ਵ੍ਯਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਦਾਸਭਾਵੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦ ਵਿਦਵਾਨ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ ਅਤੇ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਕਰਵਾਂਗੇ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਦਾਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਾਂ।
ਵਦਂਤਮੇਵਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤੇ ਦਨੁਸੁਤਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕੋਪਨੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦਾਨੂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਤਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ। ਕृਤੇ ਯੁਗਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਚਕ੍ਰਤੌ ਗਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ; ਜਦ ਯਜਨ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਮਯਾ ਚ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਯੂਯਮੇਤੇ ਚ ਦਨੁਪੁਂਗਵਾਃ। ਸਂਧਿਰ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਦੈਵ ਹਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਸਾਂਝ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਟਕਰਾਅ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਾਨਵੈਰ੍ਨ ਵਿਰੋਧੋਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੇ ਮਮ ਕਥਂਚਨ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਮੈਤ੍ਰਭਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਯੂਯਮਸ੍ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ
'ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹੋ।' ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਤਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਅਸ੍ਮਾਕਮਨੁਜਾ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਤੇषਾਮृषਿਕੋਟਿਰੁਪਾਗਤਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੈਤਾਮਹਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤੇषਾਂ ਪੂਜਾਂ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਆ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਆਸਨਾਨਿ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍। ਵਸਿष੍ਠੋਰ੍ਘਂ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਣ ਦਿੱਤੇ। ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਮਰ੍ਘਂ ਚ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਾਂ ਦੀ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਰਹੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਟਾਜਿਨਧਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੋਭਯਂਤਃ ਸਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਟਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਂਡਾਃ ਕਾषਾਯਿਣਸ਼੍ਚੈਕੇ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਧਰਾਃ ਪਰੇ। ਵਿਰਲੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚਿਪਿਟਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ; ਹੋਰ ਲੰਮੀ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਦੰਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਬृਹਤ੍ਤਨੂਦਰਾਃ ਕੇਪਿ ਕੇਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਦੀਰ੍ਘਕਰ੍ਣਾ ਵਿਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੁਟਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਭਰੀਆਂ; ਕੁਝ ਦੇ ਕੰਨ ਲੰਮੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘਫਾਲਾ ਵਿਫਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਯੁਚਰ੍ਮਾਵਗੁਂਠਿਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚੋਦਰਂ ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ੧੦੦ 1.18.
ਕੁਝ ਦੇ ਮੱਥੇ ਲੰਮੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੀ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਤੀਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹ੍ਯਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਥਰ ਪੀਸਦੇ, ਹੋਰ ਉਕਾਲ ਪੀਸਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰਦੇ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾ ਜਲਾਹਾਰਾਃ ਪਰ੍ਣਾਹਾਰਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਨਾਨਾ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਤੇ, ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ; ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮ ਪਾਲਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ।
ਸਰਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰੂਪਾਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭੁਃ। ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯਾਥ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਮੂੰਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੁਖਸ੍ਯੇਹ ਸੁਰੂਪਤਾ। ਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਪਸਾਃ
ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਚ ਮੂੰਹ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਮੂੰਹ-ਦਰਸ਼ਨ' ਰਖਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਭਵਨ੍। ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋਪਮਾ ਜਾਤਾ ਅਨੌਪਮ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਨਿਯਮ ਪਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਦੁੱਤੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨੌਕਸਃ। ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਭਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਂਜਸਾ
ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਵੰਡ ਲਿਆ।
ਜੁਹ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਹਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਉਹ ਅਗਨੀ-ਹੋਤਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸੋਚਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।