ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮ੍ਰਿਗਵਿਆਧ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ।
ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਭਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਪਰ੍ਦੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ, ਪਿਨਾਕੀ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਭਵ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਕਪਰਦੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਗਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਣੁ, ਭਗਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅੱਠ ਵਸੂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਰੁਤ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਹਯਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਆਗੂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਕਂਬਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਤੇ ਨਾਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਕਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨਾਗ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਗਰੁਡਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚੈਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚ ਵੈਨਤੇਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਾਰਕਸ਼, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ, ਵਾਰੁਣੀ, ਆਰੁਣੀ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪਦਮਜਨਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਦਤ੍ਰ ਤੇ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਤਦਾਦਿਸ਼। ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ; ਇਉਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨੇ। ਸ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲੋਮਸਂਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਤਾ। ਸੁਰਰ੍षਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ
ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਆਪ-ਜਨਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।
ਸ਼ੁਚਿਰੋਮਾ ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯੋ ਗਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਮਗਤਿਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਸਾਫ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਂ ਵਿਦੁਰ੍ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਂ। ਯਸ੍ਯਾष੍ਟਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਠ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਯਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਜਨ੍ਮਨੋ ਮਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਯੋਗਭਾਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੇਤਤ੍ਤਪ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਸੇਵਂਸੇਵਂ ਯਤਾਹਾਰਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਠਨ ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋਨਂਤ ਇਤਿ ਨਾਗੇषੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯੋਗਿਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੇषਾਦਿਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੈਰਿਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਿਪ੍ਸੁਭਿਃ। ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇਕਃ ਕਵਿਰਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ।
ਯਂ ਦੇਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨਂ। ਵृषਾਗ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਮਾਕਾਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਂ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਛ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਹੇ ਦੇਵਂ ਭਗਵਨ੍ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਂ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਸ਼ਰਨਯ, ਸ਼ਰਨ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਂ। ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਲਈ।
ਕਵ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਮੁਚਿਤਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ। ਯੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਂ ਸਰ੍ ਤਂ ਨਤਾਸ੍ਮਸ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਂ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤੁ ਯਜਤਾ ਦੇਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਯਥਾਸृष੍ਟਿਃ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪ੍ਯਨਂਤੇਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਕਾਰਿਣਾ। ਅਨ੍ਵਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵृਦ੍ਧੋਪ੍ਯਥ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਮਚਿਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਧਨਾਢ੍ਯੈਰ੍ऋਤ੍ਵਿਜੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਦਸ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਨਵਾਨ ਪੰਡਤ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਚਾਪੇਨ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਜਾਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਗਣਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਚੈਵ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਦ੍ਰੁਤਂ। ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਤਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ; ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਯਜਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਜਾਮ੍। ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਵਾਈ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਪੰਡਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬਹ੍ਵृਚਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦਕ੍ਸ਼ਰਂ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਚਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾ ਪਦਕ੍ਰਮਵਿਦਾਂ ਤਥਾ। ਘੋषੇਣ ਪਰਮਰ੍षੀਣਾਂ ਸਾ ਬਭੂਵ ਨਿਨਾਦਿਨਾ
ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਾਰਤ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਸਂਸ੍ਤਰਵਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਨਿਰ੍ਵਚਨਾਰ੍ਥਜ੍ਞੈਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਛਾਉਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਚਾਰਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ।