ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਯਜਤਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਸ਼ृਣੁਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਕृਤਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਆਦੌ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜਮਾਨੇ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਮਰੀਚਿਰਂਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਪਿਤਾਮਾ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰੀਚੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ—
ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਪਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ। ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਤੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਨਂਦ੍ਯ ਵਿਹਾਯਸਿ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੀਆਂ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਾਜਾ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ ਚ ਤੁਂਬਰੁਃ। ਮਹਾਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਊਰ੍ਣਾਯੁਰਨਘਸ੍ਤਥਾ
ਕਈ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁੰਬਰੂ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਮਹਾਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਊਰਨਾਯੁ ਤੇ ਅਨਘਾ ਨੇ ਵੀ।
ਗੋਮਾਯੁਸ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਸੋਮਵਰ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ। ਯੁਗਪਚ੍ਚ ਤृਣਾਯੁਸ਼੍ਚ ਨਂਦਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਗੋਮਾਯੁ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਸ, ਸੋਮਵਰਚਸ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਨਾਯੁ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ। ਕਲਿਃ ਪਂਚਦਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਰਕਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ षੋਡਸ਼ਃ
ਤੇਰਵਾਂ ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾ, ਚੌਦਵਾਂ ਪਰਜਨਿਆ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਕਲੀ, ਤੇ ਸੋਲਵਾਂ ਤਾਰਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੀ।
ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਹਂਸਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ਉਪਗਾਯਂਤਿ ਤੇ ਵਿਭੁਮ੍
ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੰਸਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ ਗੰਧਰਵ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਉਪਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਵਿਭੁਂ। ਧਾਤਾਰ੍ਯਮਾ ਚ ਸਵਿਤਾ ਵਰੁਣੋਂਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਾਤਾ, ਆਰਯਮਾਨ, ਸਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ ਤੇ ਭਗਾ ਵੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਪੂषਾ ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਂਤੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਪਰਜਨਿਆ ਵੀ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮ੍ਰਿਗਵਿਆਧ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ।
ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਭਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਪਰ੍ਦੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ, ਪਿਨਾਕੀ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਭਵ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਕਪਰਦੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਗਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਣੁ, ਭਗਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅੱਠ ਵਸੂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਰੁਤ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਹਯਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਆਗੂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਕਂਬਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਤੇ ਨਾਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਕਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨਾਗ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਗਰੁਡਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚੈਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚ ਵੈਨਤੇਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਾਰਕਸ਼, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ, ਵਾਰੁਣੀ, ਆਰੁਣੀ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪਦਮਜਨਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਦਤ੍ਰ ਤੇ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਤਦਾਦਿਸ਼। ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ; ਇਉਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨੇ। ਸ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲੋਮਸਂਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਤਾ। ਸੁਰਰ੍षਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ
ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਆਪ-ਜਨਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।
ਸ਼ੁਚਿਰੋਮਾ ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯੋ ਗਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਮਗਤਿਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਸਾਫ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ।
ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਂ ਵਿਦੁਰ੍ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਂ। ਯਸ੍ਯਾष੍ਟਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਠ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਯਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਜਨ੍ਮਨੋ ਮਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਯੋਗਭਾਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੇਤਤ੍ਤਪ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਸੇਵਂਸੇਵਂ ਯਤਾਹਾਰਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਠਨ ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋਨਂਤ ਇਤਿ ਨਾਗੇषੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯੋਗਿਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੇषਾਦਿਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੈਰਿਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਿਪ੍ਸੁਭਿਃ। ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇਕਃ ਕਵਿਰਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ।
ਯਂ ਦੇਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨਂ। ਵृषਾਗ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਮਾਕਾਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਂ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਛ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਹੇ ਦੇਵਂ ਭਗਵਨ੍ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਂ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਸ਼ਰਨਯ, ਸ਼ਰਨ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਂ। ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਲਈ।