ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦੇ। ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਾਤੀ ਦੇਵੀ ਬਣੇਗੀ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। "ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਮਕਸਦ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਗਾਯਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭੀष੍ਮਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਅਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਦਸ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੜਾ ਅਜੋਬਾ ਸੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਰੋਧਂ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਪਦਾਨਂ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਵੀ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤੁਤਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਗਾਯਤਰੀ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਚ ਰੋਮਾਣਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਮਨੋ ਮਮ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕੌਤੂਹਲਮਥੈਵ ਹਿ
ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋਈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਚ ਵੈ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਰਿ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਤੁਤੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਟਿਪੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਤਿ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਚੈਵ ਯਾ ਚ ਦੇਵੀਸ਼੍ਵਰੀ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਡਿਆਈ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਚਨ, ਮਹਾਨ, ਲਜਵਾਨ ਤੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਦੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ: ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਮੇ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਯਜਤਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਸ਼ृਣੁਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਕृਤਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਆਦੌ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜਮਾਨੇ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਮਰੀਚਿਰਂਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਪਿਤਾਮਾ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰੀਚੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ—
ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਪਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ। ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਤੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਨਂਦ੍ਯ ਵਿਹਾਯਸਿ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੀਆਂ; ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਾਜਾ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਗਾਯਤਿ ਚ ਤੁਂਬਰੁਃ। ਮਹਾਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਊਰ੍ਣਾਯੁਰਨਘਸ੍ਤਥਾ
ਕਈ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁੰਬਰੂ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਮਹਾਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਊਰਨਾਯੁ ਤੇ ਅਨਘਾ ਨੇ ਵੀ।
ਗੋਮਾਯੁਸ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਸੋਮਵਰ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ। ਯੁਗਪਚ੍ਚ ਤृਣਾਯੁਸ਼੍ਚ ਨਂਦਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਗੋਮਾਯੁ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਸ, ਸੋਮਵਰਚਸ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਨਾਯੁ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ। ਕਲਿਃ ਪਂਚਦਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਰਕਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ षੋਡਸ਼ਃ
ਤੇਰਵਾਂ ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾ, ਚੌਦਵਾਂ ਪਰਜਨਿਆ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਕਲੀ, ਤੇ ਸੋਲਵਾਂ ਤਾਰਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੀ।
ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਹਂਸਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ਉਪਗਾਯਂਤਿ ਤੇ ਵਿਭੁਮ੍
ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੰਸਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ ਗੰਧਰਵ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਉਪਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਵਿਭੁਂ। ਧਾਤਾਰ੍ਯਮਾ ਚ ਸਵਿਤਾ ਵਰੁਣੋਂਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਾਤਾ, ਆਰਯਮਾਨ, ਸਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ ਤੇ ਭਗਾ ਵੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਪੂषਾ ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਂਤੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਪਰਜਨਿਆ ਵੀ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮ੍ਰਿਗਵਿਆਧ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ।
ਅਜੈਕਪਾਦਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਨਾਕੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਭਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਪਰ੍ਦੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ, ਪਿਨਾਕੀ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਭਵ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਕਪਰਦੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਗਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਣੁ, ਭਗਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅੱਠ ਵਸੂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਰੁਤ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਹਯਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਆਗੂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਕਂਬਲਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਤੇ ਨਾਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਕਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨਾਗ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾਰਿष੍ਟਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਗਰੁਡਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚੈਵਾਰੁਣਿਸ਼੍ਚ ਵੈਨਤੇਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਾਰਕਸ਼, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ, ਵਾਰੁਣੀ, ਆਰੁਣੀ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪਦਮਜਨਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਦਤ੍ਰ ਤੇ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਤਦਾਦਿਸ਼। ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ; ਇਉਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨੇ। ਸ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।