ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵੈਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਵृਥਾਟਵ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: ਦਾਨ ਤੇ ਅੱਗ-ਹੋਮ ਲਈ, ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇਗੇ।
ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਲੋਭਾਦੇਵ ਭਜਿष੍ਯਥ। ਪਰਾਨ੍ਨੇषੁ ਸਦਾਤृਪ੍ਤਾ ਅਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਵਗृਹੇषੁ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹੋਗੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹੀ ਰਹੋਗੇ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਸਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਵृਥਾਧਨਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵृਥਾ
ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਕੰਮੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਬੇਕਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੈ ਪਾਵਕਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼ਪਦ੍ਰੁषਾ। ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਤਥਾਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਸਦਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁष੍ਕਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਾਸਾ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂਪ੍ਰਾਹ ਸਤੀਂ ਤਾਂ ਚਸ਼ਕ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਥੇ ਰਹੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਤੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਸਦਿ। ਤਤ੍ਰਚਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਰੋष੍ਯੇ ਨ ਚ ਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਉਹ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।’
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ੍ਵਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਕੁਪਿਤਾ ਤਾਸਾਮਪਿ ਸ਼ਾਪਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ। ਤਾਸਾਮਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇਕੁਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਨੈਕਤ੍ਰਵਾਸੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿਕਦਾਚਨ। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਸਾ ਚਲਚਿਤ੍ਤਾ ਚਮੂਰ੍ਖੇषੁ ਚਵਸਿष੍ਯਤਿ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਉਹ ਛੋਟੀ, ਚੰਚਲ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੇਗੀ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੇषੁ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਤਥਾ। ਮੂਰ੍ਖੇषੁ ਚਾਵਲਿਪ੍ਤੇषੁ ਅਭਿਸ਼ਪ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਮਲੇਛਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ, ਨਿਕੰਮੇ, ਮੂਰਖਾਂ ਤੇ ਗੰਦੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ—
ਏਵਂਵਿਧੇ ਨਰੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਵਸਤਿਃਸ਼ਾਪਕਾਰਿਤਾ। ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਸ਼ਪਤ੍ਤਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸੇਗੀ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਗृਹੀਤੇਂਦ੍ਰੇ ਪਤ੍ਯੌ ਤੇਦੁਃਖਭਾਗਿਨਿ। ਨਹੁषਾਪਹृਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂਯਾਚਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਸਹੇੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੰਗੇਗੀ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਂ ਚੈषਾ ਨੋਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇਹਂ ਸ਼ਚੀਂ ਯਦਿ
ਇਹ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਦੁਃਖਿਤਾ ਗृਹੇ। ਵਸਿष੍ਯਸੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਮਮ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋਈ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
ਦੇਵਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਮਯਚ੍ਛਤ। ਨ ਚਾਪਤ੍ਯਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲਭਿष੍ਯਥ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਵਂਧ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦੂषਿਤਾਃ। ਗੌਰ੍ਯ੍ਯਪ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਜਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੰਧਿਆ ਕਹਿ ਕੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ, ਇ'en ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ। ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤ੍ਵਂਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਏਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਸਦਾਸ਼ੁਭੇ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆ ਇੱਥੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ।'
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸਭਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇਖਲਾਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸੀ। ਗृਹਾਣ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿਪਾਦੌ ਚ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤੇ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਖਲਾ ਅਤੇ ਕਪੜਾ ਦੇ, ਦীক্ষਾ ਲੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਨ ਕਰੋਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ। ਤਤ੍ਰਚਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਰੋष੍ਯੇ ਨ ਵੈ ਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਹਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।'
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਰੁਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਦ੍ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਬਧ੍ਵਾ ਚ ਕਰਸਮ੍ਪੁਟਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾਸ੍ਥਿਤਃ। "ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਸਰ੍ਵਗਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਤੋਦ੍ਭੁਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ: 'ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ—'
ਸਦਸਚ੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਥਾਪਿਯੇषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
'ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੂਮਿਕਾਮੈਰ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਗ੍ਰਤਃ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪੁष੍ਕਰੇਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੈਮਿषੇ ਲਿਂਗਧਾਰਿਣੀ। ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਲਲਿਤਾਦੇਵੀ ਕਾਮੁਕਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
'ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ ਹੈ; ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਾ।'
ਮਾਨਸੇ ਕੁਮੁਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਯਾ ਤਥਾਮ੍ਬਰੇ। ਗੋਮਨ੍ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਨਾਮ ਮਨ੍ਦਰੇਕਾਮਚਾਰਿਣੀ
'ਮਾਨਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਮੁਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ; ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਗੋਮਤੀ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।'
ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਜਯਨ੍ਤੀ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰੇ। ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਤਥਾ ਗੌਰੀਰਮ੍ਭਾ ਮਲਯਪਰ੍ਵਤੇ
'ਚੈਤਰਰਥ ਵਿੱਚ ਮਦੋਤਕਟਾ; ਜਯੰਤੀ ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ; ਕਨ੍ਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ; ਅੰਬਾ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ।'
ਏਕਾਮ੍ਰਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਥਾ। ਕਰ੍ਣਿਕੇ ਪੁਰੁਹਸ੍ਤੇਤਿ ਕੇਦਾਰੇ ਮਾਰ੍ਗਦਾਯਿਕਾ
'ਏਕਾਮਰ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਿਮਤੀ; ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ; ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਹਸਤ; ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।'
ਨਨ੍ਦਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਟੇ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ। ਸ੍ਥਾਣ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰੇ ਭਵਾਨੀ ਤੁ ਬਿਲ੍ਵਕੇਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਿਕਾ
'ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਨੰਦਾ; ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ; ਸਥਾਣਵੀਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ; ਬਿਲਵਕਾ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਪਤ੍ਰਿਕਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਮਾਧਵੀਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਾਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਥਾ। ਜਯਾ ਵਰਾਹਸ਼ੈਲੇ ਤੁ ਕਮਲਾਕਮਲਾਲਯੇ
'ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ; ਭਦ੍ਰਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਾ; ਵਰਾਹਸ਼ੈਲ ਤੇ ਜਯਾ; ਕਮਲਾਲਯੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾ।'