ਯਦ੍ਯੇष ਤੇ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਾਵਸ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ। ਅਹਂਕਥਂਸਖੀਨਾਂਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਹਿ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਵਾਂ?
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵਿਧृਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਕਥਮੇਤਦਹਂ ਵਦੇ। "ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲਾਦਨਂਤਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਿਨਾ ਨ ਹੋਮੋਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਤ੍ਨੀਮਿਹਾਨਯ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੈषਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਦਤ੍ਤੇਯਂ ਮਮ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਿੱਖਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੋਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਤੁਰੰਤ ਪਤਨੀ ਲਿਆਓ। ਇਹ ਪਤਨੀ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ।
ਗृਹੀਤਾ ਚ ਮਯਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਤਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਨ ਚਾਪਰਾਧਂ ਭੂਯੋਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਤਵਾਨਤਰੀ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਸ੍ਤੇਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ। "ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਮੇਸ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗੁਰਵੋ ਯਦਿ ਤੋषਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮੂਹੇषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਨੈਵ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਦਾਚਨ। ॠਤੇ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਮੇਕਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੀਂ ਤਵ
ਜੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ,
ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਲੇ। ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਭੋਭੋਃ! ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਨੀਤਾ ਆਭੀਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਂਕਰ੍ਮਤਸ੍ਮਾਤ੍ਵਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਫਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਨੀਤਃ ਪਰਮਿਕਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਕਰ! ਤੂੰ ਆਭੀਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਅਕਿਞ੍ਚਨੋ ਨष੍ਟਸਤ੍ਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਨਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਾਭਵਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਚਿਰਾਦੇਵ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭृਗੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਯਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਨਿਰਧਨ, ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਮਿਲੇਗੀ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਹृਤਾਤੇਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਪਰੇ ਪਾਰੋ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਤਿਆ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ,
ਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਨੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਰਂ ਕष੍ਟਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਦਾ ਯਦੁਕੁਲੇ ਜਾਤਃ•★ਕृष੍ਣਸਂਜ੍ਞੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਦਾਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਿਰਕਾਲਂ ਭ੍ਰਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਯਾਦਵ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਟਕਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਤਦਾਹ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕੁਪਿਤਾ ਯਦਾ ਦਾਰੁਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਦਾ ਤ ॠषਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿਵੈ ਹਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਭੋਭੋਃ !ਕਾਪਾਲਿਕ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਸ੍ਮਾਕਂ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ। ਤਦੇਤਦ੍ਦਰ੍ਪਿਤਂ ਤੇਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਲਿਙ੍ਗਂਪਤਿष੍ਯਤਿ
‘ਓ ਕਪਾਲਿਕਾ, ਨਿਕੰਮਾ! ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਿਆ ਲਿੰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।’
ਵਿਹੀਨਃ ਪੌਰੁषੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਪੀਡਿਤਃ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇਸ੍ਥਿਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਪੁਰਖਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋਸਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਕृਤਃ। ਭृਗੁਣਾ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇਨ ਕਥਂ ਦਗ੍ਧਂ ਦਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
‘ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਸੜ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?’
ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਸ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰੇਤਸਾ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਮੇਧ੍ਯੇषੁ ਚ ਤੇਜਿਹ੍ਵਾ ਅਧਿਕਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿष੍ਯਤਿ
‘ਜਾਤਵੇਦਸ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਸ਼ੁਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕੇਗੀ।’
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵੈਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਵृਥਾਟਵ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: ਦਾਨ ਤੇ ਅੱਗ-ਹੋਮ ਲਈ, ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇਗੇ।
ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਲੋਭਾਦੇਵ ਭਜਿष੍ਯਥ। ਪਰਾਨ੍ਨੇषੁ ਸਦਾਤृਪ੍ਤਾ ਅਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਵਗृਹੇषੁ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹੋਗੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹੀ ਰਹੋਗੇ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਸਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਵृਥਾਧਨਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵृਥਾ
ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਕੰਮੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਬੇਕਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵੈ ਪਾਵਕਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼ਪਦ੍ਰੁषਾ। ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਤਥਾਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਸਦਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁष੍ਕਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਾਸਾ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂਪ੍ਰਾਹ ਸਤੀਂ ਤਾਂ ਚਸ਼ਕ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਥੇ ਰਹੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਤੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਸਦਿ। ਤਤ੍ਰਚਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਰੋष੍ਯੇ ਨ ਚ ਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਉਹ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।’
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ੍ਵਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਕੁਪਿਤਾ ਤਾਸਾਮਪਿ ਸ਼ਾਪਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ। ਤਾਸਾਮਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯੇਕੁਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਨੈਕਤ੍ਰਵਾਸੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿਕਦਾਚਨ। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਸਾ ਚਲਚਿਤ੍ਤਾ ਚਮੂਰ੍ਖੇषੁ ਚਵਸਿष੍ਯਤਿ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਉਹ ਛੋਟੀ, ਚੰਚਲ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੇਗੀ।