ਕੇਨੈषਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਪਾਪਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ। ਯੇਨਚੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਮਧ੍ਯੇਪ੍ਰਧਾਵਸਿ
"ਇਹ ਚਲਣ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਿਖਾਈ, ਪਾਪ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਉਨਮੱਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਉਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ?"
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਰੂਪਂ ਭਗਂ ਚਾਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਪ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਬੀਜਂ ਲੋਕਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਨਾਤਿਚਾਨ੍ਯਥਾ
"ਸ਼ਿਸ਼ਨ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਾ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ; ਇਹ ਬੀਜ ਜਦੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਮਯਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਿਤੋਨੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍। ਮਹਾਦੇਵਕृਤੇ ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹਿਮਾਲਯੇ
"ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ।"
ਉਮਾਦਤ੍ਤਾ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸਾ ਤਨਯਾ ਵਦ। ਮੂਢਾ ਯੂਯਂ ਨ ਜਾਨੀਥ ਵਦਤਾਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁ ਵਃ
"ਉਮਾ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੜ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਭਗਵੰਤ ਦੱਸੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨ ਕृਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਪਿ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਕृਤੇਨ ਤੁ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਦੇਵ ਨੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਥਂਸ੍ਵਿਦ੍ਗਰ੍ਹਸੇ ਦੇਵਂ ਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ 'ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਹੈ'?
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਨष੍ਟਚੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਯੂਯਂ ਕਾਰੁਣਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਦਮਾਨਮਿਦਂ ਛਦ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਹਰਮ੍
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਹੇ ਵਿਪਰੋ? ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਗੁੰਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣਿਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਕੀਲੈਸ਼੍ਚ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਧਾਰਿਣਮ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕੋਪਮਥਾਗਮਤ੍
ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਾਗਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਯੂਯਂ ਵੇਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਜਟਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋਗੇ।'
ਵੇਸ਼੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਰਤਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਨ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੈਤृਕਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਵੇਸ਼ਵੀਆਂ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋਗੇ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਧਨ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗੀ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਸ਼੍ਨਂਤੁ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਃ
'ਸਾਰੇ ਭਟਕ ਜਾਵਣ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਰੌਦਰ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਪਰਾਈ ਰੋਟੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕृਪਾਰ੍ਪਿਤਾ ਤੁ ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਗਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ—'
ਤੇषਾਂ ਧਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਭਵਨ੍ਵਿਹ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਤੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ।'
ਏਵਂ ਸ਼ਾਪਂ ਵਰਂ ਚੈਵ ਦਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗਤੇ ਦੇਵੇ ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਰਵਰਤਮਾਨ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਤੋਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂਤ ਤੇ ਯਦਾ। ਤਦਾ ਨਿਯਮਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜੇਪੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਾਪ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨਸ਼ੀਰਰਗਿਰਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੁੱਖ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਏ ਜਪਿਆ; ਜਾਪ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਨृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਕੁਤਃਪੁਨਃ। ਆਗਤੇ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭੂਯੋਪਿ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਆਜ਼ਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਨਿਯਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯੇ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਰਾਃ। ਨ ਤੇषਾਂ ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਵੇਦੋ ਨ ਧਨਂ ਨਾਪਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
'ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ, ਦਮਦਾਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤਿ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਦ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ।'
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਯੇ ਚ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
'ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤਿ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਨਾਸ਼ੁਭਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਸਾਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਭੂਤਸ੍ਤੁ ਸੋऽਭਵਤ੍
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਸਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਪਿਤਾਮਾ ਸੀ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਂ ਸਂਹਿਤਾਜਾਪ੍ਯੈਸ੍ਤੋषਯਂਤੋऽਗ੍ਰਤਃਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਤ੍ਤੋਪਿ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਪ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਨਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਕੋ ਵਰੋ ਯਾਚ੍ਯਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। 'ਪਿਤਾਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ?'
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸਾਨ੍ਤਾਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਵਰਦਾਨਾਦ੍ਭਵਂਤੁ ਨਃ
ਅਗਨੀ ਹੋਤਰ, ਵੇਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਕੇ ਯੂਯਂ ਕੇਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਰਾ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।'
ਨੇਤਿਨੇਤਿ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚਾਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਪੂਰਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਗੈਃ ਸਭਾਯਾਂ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਾਮੂਲਿਕੋ ਗੁਲ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇਕੋ ਭਵਤੁ ਵੋਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਜੜ੍ਹਾ ਬੂਟਾ ਹੋਵੇ।
ਉਦਾਸੀਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਤੁ ਉਦਾਸੀਨਾ ਭਵਂਤੁ ਤੇ। ਸਾਯੁਧਾਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣ।