ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ।੫੦ 1.17.
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਵਾਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ।"
"ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਨ ਤੇ ਵਰਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋਹਂ ਸਦਃਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
"ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਦਿਖਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਕ੍ਰਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ ਵਰਮਸ੍ਮਾਦਯਾਚਤ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਤਾਮਹ, ਰੁਦਰ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਤੀਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਹਿ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾਂ ਗਤੋ ਹਿ ਯਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਨਗਰਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨੇ
ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮ੍ਭਾषਣੇ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕੌਤੁਕੇਨ ਸਦੋ ਗਤਃ। ਤੇਨੈਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੇਣ ਹੁਤਸ਼ੇषੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਭਰਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸੇ ਉਨਮੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਰਹਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦ੍ਮ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਕੇਪ੍ਯੇਨਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਕੁਝ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਅਪਰੇ ਪਾਨ੍ਸੁਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਤਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਲੋष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਲਗੁਡੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉਨਮੱਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਟਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮੋਪਹਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਹਸ੍ਤਸਂਵਿਦਮ੍। ਤਤੋਨ੍ਯੇ ਵਟਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਟਾਸ੍ਵਾਗृਹ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਵਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਕੇਨੈषਾ ਤੇ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਤ੍ਰ ਵਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਂਤਿ ਤਾਸਾਮਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ? ਇੱਥੇ ਵਾਮ ਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਕੇਨੈषਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਪਾਪਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ। ਯੇਨਚੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਮਧ੍ਯੇਪ੍ਰਧਾਵਸਿ
"ਇਹ ਚਲਣ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਿਖਾਈ, ਪਾਪ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਉਨਮੱਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਉਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ?"
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਰੂਪਂ ਭਗਂ ਚਾਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਪ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਬੀਜਂ ਲੋਕਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਨਾਤਿਚਾਨ੍ਯਥਾ
"ਸ਼ਿਸ਼ਨ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਾ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ; ਇਹ ਬੀਜ ਜਦੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਮਯਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਿਤੋਨੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍। ਮਹਾਦੇਵਕृਤੇ ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹਿਮਾਲਯੇ
"ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ।"
ਉਮਾਦਤ੍ਤਾ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸਾ ਤਨਯਾ ਵਦ। ਮੂਢਾ ਯੂਯਂ ਨ ਜਾਨੀਥ ਵਦਤਾਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁ ਵਃ
"ਉਮਾ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੜ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਭਗਵੰਤ ਦੱਸੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨ ਕृਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਪਿ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਕृਤੇਨ ਤੁ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਦੇਵ ਨੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਥਂਸ੍ਵਿਦ੍ਗਰ੍ਹਸੇ ਦੇਵਂ ਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ 'ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਹੈ'?
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਨष੍ਟਚੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਯੂਯਂ ਕਾਰੁਣਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਦਮਾਨਮਿਦਂ ਛਦ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਹਰਮ੍
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਹੇ ਵਿਪਰੋ? ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਗੁੰਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣਿਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਕੀਲੈਸ਼੍ਚ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਧਾਰਿਣਮ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕੋਪਮਥਾਗਮਤ੍
ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਾਗਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਯੂਯਂ ਵੇਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਜਟਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋਗੇ।'
ਵੇਸ਼੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਰਤਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਨ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੈਤृਕਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਵੇਸ਼ਵੀਆਂ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋਗੇ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਧਨ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗੀ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਸ਼੍ਨਂਤੁ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਃ
'ਸਾਰੇ ਭਟਕ ਜਾਵਣ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਰੌਦਰ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਪਰਾਈ ਰੋਟੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕृਪਾਰ੍ਪਿਤਾ ਤੁ ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਗਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ—'
ਤੇषਾਂ ਧਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਭਵਨ੍ਵਿਹ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਤੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ।'
ਏਵਂ ਸ਼ਾਪਂ ਵਰਂ ਚੈਵ ਦਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗਤੇ ਦੇਵੇ ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਰਵਰਤਮਾਨ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਤੋਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂਤ ਤੇ ਯਦਾ। ਤਦਾ ਨਿਯਮਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜੇਪੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਾਪ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨਸ਼ੀਰਰਗਿਰਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੁੱਖ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਏ ਜਪਿਆ; ਜਾਪ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਨृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਕੁਤਃਪੁਨਃ। ਆਗਤੇ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭੂਯੋਪਿ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਆਜ਼ਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਨਿਯਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯੇ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਰਾਃ। ਨ ਤੇषਾਂ ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਵੇਦੋ ਨ ਧਨਂ ਨਾਪਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
'ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ, ਦਮਦਾਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤਿ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਦ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ।'