ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੌਤੁਕੇਨ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਤੇ ਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਜਦ ਕਪਾਰਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਕਥਂ ਹੋਮੋਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਪਾਲੇ ਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਕਪਾਲਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੌਚਾਨਿ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਖੋਪੜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।’
ਵਿਪ੍ਰੋਭ੍ਯਧਾਤ੍ਸਦਸ੍ਯੇਕਃ ਕਪਾਲਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਹਂ। ਉਦ੍ਧृਤਂ ਤੁ ਸਦਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਭਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।’ ਉਹ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤृਤੀਯਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਪ੍ਯਹੋ
ਉਥੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖੋਪੜੀ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਟਾਈ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ, ਵੀਹ, ਤੀਹ—ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ!
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਨਾਨ੍ਤਃ ਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਪੰਜਾਹ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਪ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਕਪਾਰਦਿਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਜਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕਪਾਲਂ ਨ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਮ ਰਹੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਸਮ ਕਪਾਲ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।"
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਭਾਗਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੋ ਮਮ। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਦੀਯਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭਵੇਤ੍
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ, ਭਰਮਣੋ। ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵੈ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਕਪਾਲਪਾਣਿਰਾਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਪਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਭਗਵੰਤ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ।੫੦ 1.17.
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਵਾਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ।"
"ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਨ ਤੇ ਵਰਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋਹਂ ਸਦਃਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
"ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਦਿਖਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਕ੍ਰਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ ਵਰਮਸ੍ਮਾਦਯਾਚਤ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਤਾਮਹ, ਰੁਦਰ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਤੀਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਹਿ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾਂ ਗਤੋ ਹਿ ਯਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਨਗਰਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨੇ
ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮ੍ਭਾषਣੇ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕੌਤੁਕੇਨ ਸਦੋ ਗਤਃ। ਤੇਨੈਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੇਣ ਹੁਤਸ਼ੇषੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਭਰਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸੇ ਉਨਮੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਰਹਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦ੍ਮ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਕੇਪ੍ਯੇਨਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਕੁਝ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਅਪਰੇ ਪਾਨ੍ਸੁਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਤਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਲੋष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਲਗੁਡੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉਨਮੱਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਟਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮੋਪਹਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਹਸ੍ਤਸਂਵਿਦਮ੍। ਤਤੋਨ੍ਯੇ ਵਟਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਟਾਸ੍ਵਾਗृਹ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਵਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਕੇਨੈषਾ ਤੇ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਤ੍ਰ ਵਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਂਤਿ ਤਾਸਾਮਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ? ਇੱਥੇ ਵਾਮ ਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਕੇਨੈषਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਪਾਪਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ। ਯੇਨਚੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਮਧ੍ਯੇਪ੍ਰਧਾਵਸਿ
"ਇਹ ਚਲਣ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਿਖਾਈ, ਪਾਪ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਉਨਮੱਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਉਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ?"
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਰੂਪਂ ਭਗਂ ਚਾਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਪ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਬੀਜਂ ਲੋਕਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਨਾਤਿਚਾਨ੍ਯਥਾ
"ਸ਼ਿਸ਼ਨ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਾ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ; ਇਹ ਬੀਜ ਜਦੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਮਯਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਿਤੋਨੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍। ਮਹਾਦੇਵਕृਤੇ ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹਿਮਾਲਯੇ
"ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ।"
ਉਮਾਦਤ੍ਤਾ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸਾ ਤਨਯਾ ਵਦ। ਮੂਢਾ ਯੂਯਂ ਨ ਜਾਨੀਥ ਵਦਤਾਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁ ਵਃ
"ਉਮਾ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੜ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਭਗਵੰਤ ਦੱਸੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨ ਕृਤਾ ਚਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਪਿ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਕृਤੇਨ ਤੁ
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਦੇਵ ਨੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਥਂਸ੍ਵਿਦ੍ਗਰ੍ਹਸੇ ਦੇਵਂ ਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ। ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ 'ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਹੈ'?
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਨष੍ਟਚੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਯੂਯਂ ਕਾਰੁਣਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਤ੍ਰਭਾਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਦਮਾਨਮਿਦਂ ਛਦ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਹਰਮ੍
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਹੇ ਵਿਪਰੋ? ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਗੁੰਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣਿਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਕੀਲੈਸ਼੍ਚ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਧਾਰਿਣਮ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕੋਪਮਥਾਗਮਤ੍
ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਾਗਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।