ਯਾਚਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਾਨ੍ਨੋ ਦੇਹਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਤਦਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪ੍ਯਯਚ੍ਛਤ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ।' ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਮ੍। ਸਾ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਮੀਪਗਾ
ਗਾਯਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇਕ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਸ ਯਜ੍ਞੋ ਵਵृਧੇ ਤਦਾ। ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਕਪਰ੍ਦੀਤੁ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਕਪਾਰਦਿਨ, ਤੂੰ ਭਿਖਾ ਲਈ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਬृਹਤ੍ਕਪਾਲਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੁਣ੍ਡੈਰਲਂਕृਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੂਰਾਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਤਵਿਕਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
‘ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ?’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੈਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਤ੍ਰ ਪੈਤਾਮਹੇ ਯਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੋषਦਾਯਿਨਿ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—’
ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ऋਤੇਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਤੈਃਕਪਰ੍ਦੀ ਤੁ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂਤਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਪਾਰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾ।’
ਕਪਰ੍ਦਿਨਾ ਚ ਤੇ ਉਕ੍ਤਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸਕਪਾਲਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਕਪਾਰਦਿਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਕੌਟਿਲ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲਂ ਭੂਮੌ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ; ਖੋਪੜੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਮਿ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤੈਰੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੌਤੁਕੇਨ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਤੇ ਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਜਦ ਕਪਾਰਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਕਥਂ ਹੋਮੋਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਪਾਲੇ ਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਕਪਾਲਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੌਚਾਨਿ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਖੋਪੜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।’
ਵਿਪ੍ਰੋਭ੍ਯਧਾਤ੍ਸਦਸ੍ਯੇਕਃ ਕਪਾਲਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਹਂ। ਉਦ੍ਧृਤਂ ਤੁ ਸਦਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਭਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।’ ਉਹ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤृਤੀਯਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਪ੍ਯਹੋ
ਉਥੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖੋਪੜੀ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਟਾਈ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ, ਵੀਹ, ਤੀਹ—ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ!
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਨਾਨ੍ਤਃ ਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਪੰਜਾਹ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਪ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਕਪਾਰਦਿਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਜਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕਪਾਲਂ ਨ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਮ ਰਹੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਸਮ ਕਪਾਲ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।"
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਭਾਗਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੋ ਮਮ। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਦੀਯਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭਵੇਤ੍
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ, ਭਰਮਣੋ। ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵੈ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਕਪਾਲਪਾਣਿਰਾਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਪਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਭਗਵੰਤ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ।੫੦ 1.17.
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਵਾਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ।"
"ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਨ ਤੇ ਵਰਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋਹਂ ਸਦਃਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਤ੍ਵਿਹ
"ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਦਿਖਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਕ੍ਰਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ ਵਰਮਸ੍ਮਾਦਯਾਚਤ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਤਾਮਹ, ਰੁਦਰ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਤੀਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ ਹਿ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾਂ ਗਤੋ ਹਿ ਯਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਨਗਰਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨੇ
ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮ੍ਭਾषਣੇ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕੌਤੁਕੇਨ ਸਦੋ ਗਤਃ। ਤੇਨੈਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੇਣ ਹੁਤਸ਼ੇषੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਭਰਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸੇ ਉਨਮੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਰਹਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦ੍ਮ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਕੇਪ੍ਯੇਨਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਕੁਝ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਅਪਰੇ ਪਾਨ੍ਸੁਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਤਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਲੋष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਲਗੁਡੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉਨਮੱਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਟਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮੋਪਹਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਹਸ੍ਤਸਂਵਿਦਮ੍। ਤਤੋਨ੍ਯੇ ਵਟਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਟਾਸ੍ਵਾਗृਹ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਵਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਕੇਨੈषਾ ਤੇ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਤ੍ਰ ਵਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਂਤਿ ਤਾਸਾਮਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ? ਇੱਥੇ ਵਾਮ ਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।"