ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਿਤਾ ਦੋषਃ ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਮੇष ਵਰੋ ਦੇਵ ਯੋ ਦਤ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਹਿ ਮੇ। ਅਵਤਾਰਃ ਕੁਲੇਸ੍ਮਾਕਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਭਵਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਭਵਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਃ। ਸ਼ੁਭਦਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਚੈषਾ ਤਾਰਿਣੀ ਮੇ ਕੁਲੈਃ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਦਾਨਂ ਵਿਭੋ ਤਵ। ਅਨੁਨੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਨ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਤੁ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤੁ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ; ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਜਜਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਕੈਰਹਂ ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨੇਮਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਆਭੀਰਕਨ੍ਯਕਾ
ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ? ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਆਭੀਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਾਤਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ।
ਭਰ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧੋ ਮਯਾ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਜਗਤ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਹਂਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਭਵਤ੍ਯਾਤੁ ਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤੂੰ, ਨਾਂ ਪਿਤਾ, ਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ।
ਸਖੀਗਣਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯਾਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯੋ ਦਾਰਕੈਃ ਸਹ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਾ ਰੇਜੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾਚਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਾਨ੍ਨੋ ਦੇਹਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਤਦਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪ੍ਯਯਚ੍ਛਤ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ।' ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਮ੍। ਸਾ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਮੀਪਗਾ
ਗਾਯਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇਕ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਸ ਯਜ੍ਞੋ ਵਵृਧੇ ਤਦਾ। ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਕਪਰ੍ਦੀਤੁ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਕਪਾਰਦਿਨ, ਤੂੰ ਭਿਖਾ ਲਈ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਬृਹਤ੍ਕਪਾਲਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੁਣ੍ਡੈਰਲਂਕृਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੂਰਾਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਤਵਿਕਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
‘ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ?’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੈਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਤ੍ਰ ਪੈਤਾਮਹੇ ਯਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੋषਦਾਯਿਨਿ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—’
ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ऋਤੇਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਤੈਃਕਪਰ੍ਦੀ ਤੁ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂਤਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਪਾਰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾ।’
ਕਪਰ੍ਦਿਨਾ ਚ ਤੇ ਉਕ੍ਤਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸਕਪਾਲਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਕਪਾਰਦਿਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਕੌਟਿਲ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲਂ ਭੂਮੌ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ; ਖੋਪੜੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਮਿ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤੈਰੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੌਤੁਕੇਨ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਤੇ ਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਜਦ ਕਪਾਰਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਕਥਂ ਹੋਮੋਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਪਾਲੇ ਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਕਪਾਲਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੌਚਾਨਿ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਖੋਪੜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।’
ਵਿਪ੍ਰੋਭ੍ਯਧਾਤ੍ਸਦਸ੍ਯੇਕਃ ਕਪਾਲਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਹਂ। ਉਦ੍ਧृਤਂ ਤੁ ਸਦਸ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਭਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।’ ਉਹ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤृਤੀਯਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਪ੍ਯਹੋ
ਉਥੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖੋਪੜੀ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਟਾਈ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ, ਵੀਹ, ਤੀਹ—ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ!
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਨਾਨ੍ਤਃ ਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਪੰਜਾਹ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਪ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਕਪਾਰਦਿਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਜਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕਪਾਲਂ ਨ ਵਿਨਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਮ ਰਹੇ ਉੱਚੇ ਭਰਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਸਮ ਕਪਾਲ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।"
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਭਾਗਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੋ ਮਮ। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਦੀਯਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭਵੇਤ੍
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ, ਭਰਮਣੋ। ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵੈ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਕਪਾਲਪਾਣਿਰਾਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਪਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਭਗਵੰਤ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।