ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਚ ਤਤੋ ਹੋਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਭृਗੁਣਾ ਸਹਿਤੈਃ ਕਰ੍ਮ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਤੈਃ ਕृਤਂ ਤਦਾ। ਤਥਾ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪੁष੍ਕਰੇऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਸਮੇਤ ਹੋ ਕੇ ਹੋਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
"ਭੀष੍ਮ-ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਦਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਕਥਂ ਰੁਦ੍ਰਃਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ? ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?'
ਆਭੀਰ:ਪੁਤ੍ਰੀ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਯਾ ਤਯਾ। ਆਭੀਰਾ: ਕਿਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਜ੍ਞੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਕृਤਂ ਮੁਨੇ
'ਆਭੀਰ ਦੀ ਧੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ?'
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕृਤਮ੍। ਆਭੀਰੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚਾਪਿ ਮਮੈਤਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਮਹਤ੍
'ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਆਭੀਰਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।'
"ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਮਾਸੀਨ੍ਨਰਾਧਿਪ। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਨृਪ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਸਦੋ ਗਤਃ। ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨ ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇ ਸ ਯਤਃਸ੍ਥਿਤਃ। ਨਾਸ਼ਂ ਤੁ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਰ ਗੋਪ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਗੋਪ ਕੁੜੀ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮੇਖਲਾਬਦ੍ਧਾਂ ਯਜ੍ਞਸੀਮਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪਣਾਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰਬੰਧ ਪਾ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ—
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰੀਤਿ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਹਾ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇਤਿ ਚ। ਸ੍ਵਸੇਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਖ੍ਯਃ ਸਖ੍ਯੇਨ ਹਾਸਖਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ ਪੁੱਤ!', ਪਿਉ ਨੇ, 'ਹਾਏ ਧੀਏ!'; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ, 'ਹਾਏ ਭੈਣ!', ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨੇ, 'ਹਾਏ ਸਖੀ!' ਆਖਿਆ।
ਕੇਨ ਤ੍ਵਮਿਹ ਚਾਨੀਤਾ ਅਲਕ੍ਤਾਂਕਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ। ਸ਼ਾਟੀਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਕਮ੍ਬਲੀ
'ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲੈ ਆਇਆ, ਹੇ ਲਾਲ ਲੱਕੜ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ? ਤੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਕੌਣ ਲਾਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਕੰਬਲ ਪਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ?'
ਕੇਨ ਚੇਯਂ ਜਟਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਰਕ੍ਤਸੂਤ੍ਰਾਵਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂਹਰਿਃ
ਕੌਣ ਹੈ, ਪੁਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਟਾ ਲਾਲ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੈ? ਐਸੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਹ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰਾਨੀਤਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਲਮ੍ਬਿਤਾ ਬਾਲਾ ਪ੍ਰਲਾਪਂ ਮਾਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੈषਾ ਸੁਭਾਗ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੇਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੇषਾ ਕਥਮਾਗਚ੍ਛਤੇ ਸਦਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੀ?
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਕਨ੍ਯੈषਾ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਂ ਵਿਰਿਂਚਨਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਤੇਰੀ ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੋ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਦੁਹਿਤਾ ਗਤਾ
ਯੋਗੀ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
*ਧਰ੍ਮਵਨ੍ਤਂ ਸਦਾਚਾਰਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾਚੈषਾ ਵਿਰਞ੍ਚਯੇ
ਤੈਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਨਯਾ-ਆਭੀਰਕਨ੍ਯਾਯਾ ਤਾਰਿਤੋ ਗਚ੍ਛ! *ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਮਹੋਦਯਾਨ੍। ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਕੁਲੇ ਚਾਪਿ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਆਭੀਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ।
*ਅਵਤਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਦਾ ਨਨ੍ਦਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਹ੍ਯਵਤਾਰਂ ਧਰਾਤਲੇ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਮੇਰੀ ਲੀਲਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਦ ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣਗੇ।
ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਚਾਹਂ ਵਸਿष੍ਯੇ ਤੇषੁ ਮਧ੍ਯਤਃ। ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕਨ੍ਯਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਉਹ ਆਉਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਨ ਦ੍ਵੇषੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ। ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਗੋਪਾ ਭਯਂ ਚ ਨ ਮਨੁष੍ਯਕਾਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਗੋਪ ਕਰਤਬ ਕਰਣਗੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਭਵਿਤਾ ਦੋषਃ ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਮੇष ਵਰੋ ਦੇਵ ਯੋ ਦਤ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਹਿ ਮੇ। ਅਵਤਾਰਃ ਕੁਲੇਸ੍ਮਾਕਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਭਵਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਭਵਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਃ। ਸ਼ੁਭਦਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਚੈषਾ ਤਾਰਿਣੀ ਮੇ ਕੁਲੈਃ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਦਾਨਂ ਵਿਭੋ ਤਵ। ਅਨੁਨੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਨ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਤੁ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤੁ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ; ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਜਜਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਕੈਰਹਂ ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨੇਮਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਆਭੀਰਕਨ੍ਯਕਾ
ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ? ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਆਭੀਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਾਤਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ।
ਭਰ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧੋ ਮਯਾ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਜਗਤ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਹਂਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਭਵਤ੍ਯਾਤੁ ਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤੂੰ, ਨਾਂ ਪਿਤਾ, ਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ।
ਸਖੀਗਣਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯਾਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯੋ ਦਾਰਕੈਃ ਸਹ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮਿ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਾ ਰੇਜੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।