ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁਤਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਸਮਾਦਾਯ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਰੂਪਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕਾਕਿਨੀ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਵੀਥੀਮਧ੍ਯੇषੁ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਭਰੂ ਵਾਲੀ? ਦੱਸ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੜਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?
ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਂਗਸਂਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ। ਨੈਤਾਨਿ ਤਵ ਭੂषਾਯੈ ਤ੍ਵਮੇਤੇषਾਂ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਜੋ ਗਹਿਣੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈਂ।
ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ। ਕਿਨ੍ਨਰੀ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਵਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਤ੍ਵਂ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਸੁਰੀ, ਅਜਗਰ-ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਨਨਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ।
ਉਕ੍ਤਾ ਮਯਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦਤ੍ਸੇ ਹਿ ਨੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵੇਪਤੀ
ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ? ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਡਰਦੀ ਤੇ ਲਜਜਤ ਸੀ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਗੋਪਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਵੀਰ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਮੀਹ ਗੋਰਸਮ੍। ਨਵਨੀਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਦਧਿ ਚੇਦਂ ਵਿਮਂਡਕਮ੍
ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਗੋਆਲਣ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਇਹ ਸੁੱਧ ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਛਾਸ ਵੇਚਦੀ ਹਾਂ।
ਦਧ੍ਨਾ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਤਕ੍ਰੇਣ ਰਸੇਨਾਪਿ ਪਰਂਤਪ। ਅਰ੍ਥੀ ਯੇਨਾਸਿ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਰੇ ਦृਢਮ੍। ਅਨਯਤ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨੀਯਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਪਿਤृਮਾਤਰੌ। ਹਾ ਤਾਤ ਮਾਤਰ੍ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਨਯਤ੍ਯੇष ਨਰੋ ਬਲਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਸੀ: 'ਹਾ ਪਿਓ, ਹਾ ਮਾਂ, ਹਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਆਦਮੀ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਵਾਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਾਚਯ। ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕਾ ਹਿ ਨਾਭਿਲषੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਂਰਂ ਭਕ੍ਤਿਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਨਾਦੇਯਮਪਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ? ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਾਂ ਸ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਿਓ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਵਿਪੁਲੋ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸ਼ੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤਾਤਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਨਯਚ੍ਚ ਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਾਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਯਾऽਬਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ।
ਆਨੀਤਾਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਮਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਰਵਰ੍ਣਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਏ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੋਪ ਕਨਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—
ਕਮਲਾਮੇਵ ਤਾਂ ਮੇਨੇ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਦ੍ਭਿਤ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਾ ਪੀਨਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਛਾਤੀ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਕਮਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰੀ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ।
ਮਤ੍ਤੇਭਹਸ੍ਤਵृਤ੍ਤੋਰੁਂ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਤੁਂਗ ਨਖਤ੍ਵਿषਂ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਮਨ੍ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਪਿ ਮਨ੍ਮਨਥਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਹੇਤੁ ਕ ਧਿਯਾ ਗਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦਾਨੇ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਗੋਪ ਕਨਿਆ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ।
ਯਦ੍ਯੇष ਮਾਂ ਸੁਰੂਪਤ੍ਵਾਦਿਚ੍ਛਤ੍ਯਾਦਾਤੁਮਾਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਕਾਚਿਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਧਨ੍ਯਤਰਾ ਭੁਵਿ
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਨਾਹਂ ਸਮਾਨੀਤਾ ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਗੋਚਰਂ ਗਤਾ। ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੇ ਭਵੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਤ੍ਯਾਗੇ ਜੀਵਿਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਭਵੇਯਮਪਮਾਨਾਚ੍ਚ ਧਿਗ੍ਰੂਪਾ ਦੁਃਖਦਾਯਿਨੀ। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਨੇਨ ਯਾਪਿ ਯੋषਿਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਪਰ ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹੈ।
ਸਾਪਿ ਧਨ੍ਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜੇਤ੍। ਜਗਦ੍ਰੂਪਮਸ਼ੇषਂ ਹਿ ਪृਥਕ੍ਸਂਚਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਰਾਜਦਾ ਹੈ।
ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਤਦਿਹੈਕਸ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ। ਅਸ੍ਯੋਪਮਾ ਸ੍ਮਰਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿषੋਪਮਾ
ਇਹ ਸੋਹਣਾਪਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਵਿਖਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਵਾਨੀ ਸਵੈਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨਮਥ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਤਿਰਸ੍ਕृਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੋਕੋਯਂ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਨ ਕਾਰਣਮ੍। ਯਦਿ ਮਾਂ ਨੈष ਆਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮਯਿ ਨ ਭਾषਤੇ
ਇਹ ਦੁੱਖ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨਕਾਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ—
ਅਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਕਜਃ। ਅਨਾਗਸਿ ਚ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਾਤੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ
ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਮੌਤ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇਗੀ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਕੁਚਯੋਰ੍ਮਣਿਸ਼ੋਭਾਯੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮ੍ਬੁਜ ਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਮੁਖਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਾ ਮਨੋ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਯੋਗਾਨ੍ਨ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਟਸਿ ਤਰ੍ਹਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਤਥਂ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸਪর্শ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਛੂਹਦੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਅਥਵਾਸ੍ਯ ਨ ਦੋषੋਸ੍ਤਿ ਯਦृਚ੍ਛਾਚਾਰਕੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਮੁषਿਤਃ ਸ੍ਮਰ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰਤਿਮ੍
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਲੋਂ ਲੁੱਟੀ ਗਈ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਰੂਪੇਣਾਯਂ ਸ੍ਮਰਾਧਿਕਃ। ਮਮਾਨੇਨ ਮਨੋਰਤ੍ਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਚ ਹृਤਂ ਦृਢਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਮੇਰਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਪੱਕਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋਭਾ ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸਾ ਕੁਤਃ ਸ਼ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਿ। ਨੋਪਮਾ ਸਕਲਂ ਕਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਲਂਕੇਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਚੰਦ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ, ਐਸੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਲਈ, ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।