ਪਯੋਧਰੌ ਨਾਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਹृਦਿ। ਰਾਗੋਪਹਤਦੇਹੋਯਮਧਰੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਵਧੀਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਿਸਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ; ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਸੇਵਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਵਹਦ੍ਭਿਰਪਿ ਕੌਟਿਲ੍ਯਮਲਕੈਃ ਸੁਖਮਰ੍ਪ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਵਾਂਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਕਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੋषੋਪਿ ਗੁਣਵਦ੍ਭਾਤਿ ਭੂਰਿਸੌਂਦਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨੇਤ੍ਰਯੋਰ੍ਭੂषਿਤਾਵਂਤਾ ਵਾਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤੌ
ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਾਮੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੁੰਦਰਤਾ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰਣਾਦ੍ਭਾਵਚੈਤਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਹਿ ਤਦ੍ਵਿਦਃ। ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਭੂषਣੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਿਮੌ
ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕੰਨ।
ਕੁਂਡਲਾਂਜਨਯੋਰਤ੍ਰ ਨਾਵਕਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕਰਣਂ ਹृਦਿ
ਇੱਥੇ ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਅੰਜਨ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਟਾਖਸ਼ ਦਿਲ 'ਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ।
ਤਵਸਂਬਂਧਿਨੋਯੇऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਤੇ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਤਾਮੇਤਿ ਵਿਕਾਰਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹਰ ਬਦਲਾਅ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟਮੇषਾ ਮਯਾ ਧਨਮ੍। ਧਾਤ੍ਰਾ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਸੀਮੇਯਂ ਰੂਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਨ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਮਨੋ ਨॄਣਾਂ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਿਵਿਭ੍ਰਮੈਃ। ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਾਪਹृਤਤ੍ਵਿषਃ
ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਨਿਰਂਤਰੋਦ੍ਗਤੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਮਭਵਤ੍ਪੁਲਕੈਰ੍ਵਪੁਃ। ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਵਹੇਮਾਭਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ।
ਦੇਵਾਨਾਮਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਾਨਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨੇਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਦਾ੧੫੦ 1.16.
ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਜਗਰ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁਤਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਸਮਾਦਾਯ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਰੂਪਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕਾਕਿਨੀ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਵੀਥੀਮਧ੍ਯੇषੁ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਭਰੂ ਵਾਲੀ? ਦੱਸ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੜਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?
ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਂਗਸਂਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ। ਨੈਤਾਨਿ ਤਵ ਭੂषਾਯੈ ਤ੍ਵਮੇਤੇषਾਂ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਜੋ ਗਹਿਣੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈਂ।
ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ। ਕਿਨ੍ਨਰੀ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਵਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਤ੍ਵਂ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਸੁਰੀ, ਅਜਗਰ-ਔਰਤ ਜਾਂ ਕਿਨਨਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ।
ਉਕ੍ਤਾ ਮਯਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦਤ੍ਸੇ ਹਿ ਨੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵੇਪਤੀ
ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ? ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਡਰਦੀ ਤੇ ਲਜਜਤ ਸੀ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਗੋਪਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਵੀਰ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਮੀਹ ਗੋਰਸਮ੍। ਨਵਨੀਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਦਧਿ ਚੇਦਂ ਵਿਮਂਡਕਮ੍
ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਗੋਆਲਣ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਇਹ ਸੁੱਧ ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਛਾਸ ਵੇਚਦੀ ਹਾਂ।
ਦਧ੍ਨਾ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਤਕ੍ਰੇਣ ਰਸੇਨਾਪਿ ਪਰਂਤਪ। ਅਰ੍ਥੀ ਯੇਨਾਸਿ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਰੇ ਦृਢਮ੍। ਅਨਯਤ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨੀਯਮਾਨਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤੀ ਪਿਤृਮਾਤਰੌ। ਹਾ ਤਾਤ ਮਾਤਰ੍ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਨਯਤ੍ਯੇष ਨਰੋ ਬਲਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਸੀ: 'ਹਾ ਪਿਓ, ਹਾ ਮਾਂ, ਹਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਆਦਮੀ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਵਾਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਾਚਯ। ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕਾ ਹਿ ਨਾਭਿਲषੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਂਰਂ ਭਕ੍ਤਿਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਨਾਦੇਯਮਪਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ? ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਾਂ ਸ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਿਓ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਵਿਪੁਲੋ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸ਼ੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤਾਤਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਨਯਚ੍ਚ ਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਾਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਯਾऽਬਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ।
ਆਨੀਤਾਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਮਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਰਵਰ੍ਣਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਏ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੋਪ ਕਨਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—
ਕਮਲਾਮੇਵ ਤਾਂ ਮੇਨੇ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਸਦ੍ਭਿਤ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਾ ਪੀਨਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਛਾਤੀ ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਕਮਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰੀ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ।
ਮਤ੍ਤੇਭਹਸ੍ਤਵृਤ੍ਤੋਰੁਂ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਤੁਂਗ ਨਖਤ੍ਵਿषਂ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਮਨ੍ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਪਿ ਮਨ੍ਮਨਥਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਹੇਤੁ ਕ ਧਿਯਾ ਗਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦਾਨੇ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਗੋਪ ਕਨਿਆ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ।
ਯਦ੍ਯੇष ਮਾਂ ਸੁਰੂਪਤ੍ਵਾਦਿਚ੍ਛਤ੍ਯਾਦਾਤੁਮਾਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਕਾਚਿਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਧਨ੍ਯਤਰਾ ਭੁਵਿ
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਨਾਹਂ ਸਮਾਨੀਤਾ ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਗੋਚਰਂ ਗਤਾ। ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੇ ਭਵੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਤ੍ਯਾਗੇ ਜੀਵਿਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।