ਅਰੁਂਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਅਨਸੂਯਾਤ੍ਰਿਪਤ੍ਨੀ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਇਹ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੋ ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਵਧ੍ਵੋ ਦੁਹਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਖ੍ਯੋ ਭਗਿਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਦ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਹਂ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਚਿਰਂ
ਨਵਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਈਆਂ, ਧੀਆਂ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਭੈਣਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਨਾਹਮੇਕਾਕਿਨੀ ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਰਂਚਿਂ ਤੁ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।
ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਚਾਹਮਾਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੋਭਾਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਤਥਾਹਂ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਵਦਮਾਨਾਂ ਤਥਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਓਗੇ, ਮੈਂ ਵੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾ ਗृਹਕਰ੍ਮਾਣਿ। ਸਖ੍ਯੋ ਨਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਖੀ: 'ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਵੈ ਦੇਵ ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਯਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਰੁਚਿਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਤ੍ਨੀਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਹਾਨਯ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।'
ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਲਹੀਨੋ ਨ ਜਾਯਤੇ। ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਧਿਤ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰੀਂ ਕਾਂਚਿਦੁਪਾਨਯ
ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਯਾਵਦ੍ਯਜ੍ਞਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਣੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਮਨਃ। ਭੂਯੋਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਕ੍ਰਤੋਰਿਹ
ਜਦ ਤਕ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ; ਯਜਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰਾਤਲਂ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਆਭੀਰਕਨ੍ਯਾ ਰੂਪਾਢ੍ਯਾ ਸੁਨਾਸਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ। ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਆਭੀਰ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੱਕ ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ; ਉਹ ਨਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਪੰਨਗੀ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਵਰਾਂਗਨਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸੁਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੀਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਉਸ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੀਂ ਮਨੋਵृਤ੍ਤਿ ਵਿਭਵਂ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਯਦ੍ਯਤ੍ਤੁ ਵਸ੍ਤੁਸੌਂਦਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਚ੍ਛਰੀਰਸਂਲਗ੍ਨਂ ਤਨ੍ਵਂਗ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਰਮ੍। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਯੇषਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸੋਚਿਆ, ਕਾਸ਼ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਵਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਤਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕृਤਪੁਣ੍ਯੋਨ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵੋ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੋषਿਦ੍ਰਤ੍ਨਮਿਦਂ ਸੇਯਂ ਸਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਨਾਰੀ ਦਾ ਹੀਰਾ ਸਿਰਫ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਹੈ।
ਸਰਾਗੋ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸਫਲਸ੍ਤ੍ਵੇष ਮੇ ਸ਼੍ਰਮਃ। ਨੀਲਾਭ੍ਰ ਕਨਕਾਂਭੋਜ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਭਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ
ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇਗੀ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤ੍ਵਿषਂ ਸਂਬਿਭ੍ਰਤੀਮਂਗੈਃ ਕੇਸ਼ਗਂਡੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਧਰੈਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਸ਼ੋਕਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਾਂ ਕਲਿਕਾਮਿਵ
ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਚਮਕਦੇ ਸੀ, ਵਾਲ, ਗਲ੍ਹਾ ਤੇ ਹੋਠ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਨਵੀਂ ਕਲੀ ਖਿੜੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਹृਚ੍ਛਯੇਨੈਵ ਨੇਤ੍ਰਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਤ੍ਕਰੈਃ। ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਥਂ ਹਿ ਸਾ ਸृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਮਪਸ਼੍ਯਤਾ
ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਨੂਰ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ; ਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਧ੍ਯਾ ਨੈਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਉਤ੍ਤੁਂਗਾਗ੍ਰਾਵਿਮੌ ਸृष੍ਟੌ ਯਨ੍ਮੇ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸੁਖਂ
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਾ ਦੀ ਰਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਉੱਪਰਲੇ ਚੋਟੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਯੋਧਰੌ ਨਾਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਹृਦਿ। ਰਾਗੋਪਹਤਦੇਹੋਯਮਧਰੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਵਧੀਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਿਸਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ; ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਸੇਵਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਵਹਦ੍ਭਿਰਪਿ ਕੌਟਿਲ੍ਯਮਲਕੈਃ ਸੁਖਮਰ੍ਪ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਵਾਂਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਕਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੋषੋਪਿ ਗੁਣਵਦ੍ਭਾਤਿ ਭੂਰਿਸੌਂਦਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨੇਤ੍ਰਯੋਰ੍ਭੂषਿਤਾਵਂਤਾ ਵਾਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤੌ
ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਾਮੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੁੰਦਰਤਾ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰਣਾਦ੍ਭਾਵਚੈਤਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਹਿ ਤਦ੍ਵਿਦਃ। ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਭੂषਣੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਿਮੌ
ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕੰਨ।
ਕੁਂਡਲਾਂਜਨਯੋਰਤ੍ਰ ਨਾਵਕਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕਰਣਂ ਹृਦਿ
ਇੱਥੇ ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਅੰਜਨ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਟਾਖਸ਼ ਦਿਲ 'ਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ।
ਤਵਸਂਬਂਧਿਨੋਯੇऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਤੇ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਤਾਮੇਤਿ ਵਿਕਾਰਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹਰ ਬਦਲਾਅ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟਮੇषਾ ਮਯਾ ਧਨਮ੍। ਧਾਤ੍ਰਾ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਸੀਮੇਯਂ ਰੂਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਨ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਮਨੋ ਨॄਣਾਂ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਿਵਿਭ੍ਰਮੈਃ। ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਾਪਹृਤਤ੍ਵਿषਃ
ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਨਿਰਂਤਰੋਦ੍ਗਤੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਮਭਵਤ੍ਪੁਲਕੈਰ੍ਵਪੁਃ। ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਵਹੇਮਾਭਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ।
ਦੇਵਾਨਾਮਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਾਨਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨੇਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਦਾ੧੫੦ 1.16.
ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਜਗਰ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।