ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਚ ਭਵਦ੍ਵਿਧੈਃ। ਤ੍ਰਿਭ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾ ਕਾਰ੍ਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਥਾऽਕਰੋਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਰੁਣਂ ਰਸਦਾਯਕਮ੍। ਵਿਤ੍ਤਪ੍ਰਦਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਵਨਂ ਗਂਧਦਾਯਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਯੋਤਕਾਰਿਣਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਸੋਮਃ ਸੋਮਪ੍ਰਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਮਪਕ੍ਸ਼ ਪਥਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਸੋਮ, ਜੋ ਸੋਮ ਪਦਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁਸਤ੍ਕृਤਾ ਚ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਵਰਾਂਗਨਾ। ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਣਾ ਸਮਾਹੂਤਾ ਏਹਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਪਤਨੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਸਤਰੀ ਸੀ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ: 'ਆਓ, ਦੇਵੀ, ਜਲਦੀ ਆਓ।'
ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲ ਉਪਾਗਤਃ। ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਾਗਤਾ
ਦੀਕਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਅੱਗਾਂ ਜਲ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਰਹੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਇਹਵੈ ਨ ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਰੇ ਵੈ ਮਂਡਨਂ ਮਯਾ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵੈਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਂਗਣੇਨ ਤੁ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਚ ਭਾਂਡਾਨਾਂ ਨ ਕृਤਂ ਕਿਮਪਿ ਤ੍ਵਿਹ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਦ੍ਯਾਪਿ ਨਾਯਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਯਾ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਧੋਤਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਅਜੇ ਤਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਧੂਮ੍ਰੋਰ੍ਣਾ ਤੁ ਯਮਸ੍ਯ ਤੁ। ਵਾਰੁਣੀ ਵੈ ਤਥਾ ਗੌਰੀ ਵਾਯੋਰ੍ਵੈ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਅਗਨਿ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਵਾਹਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੀ ਧੂਮਰੋਣਾ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਵਾਰੁਣੀ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੌਰੀ, ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਵੀ।
ऋਦ੍ਧਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਗੌਰੀ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ। ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਵਿਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਅਨਸੂਯਾ ਧृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਿੱਧਿ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗੌਰੀ ਹੈ; ਮੇਧਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਵਿਭੂਤੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਖ਼ਮਾ ਵੀ ਹਨ।
ਗਂਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਨਾਦ੍ਯਾ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਃ। ਇਂਦ੍ਰਾਣੀ ਚਂਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ।
ਅਰੁਂਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਅਨਸੂਯਾਤ੍ਰਿਪਤ੍ਨੀ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਇਹ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੋ ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਵਧ੍ਵੋ ਦੁਹਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਖ੍ਯੋ ਭਗਿਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਦ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਹਂ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਚਿਰਂ
ਨਵਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਈਆਂ, ਧੀਆਂ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਭੈਣਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਨਾਹਮੇਕਾਕਿਨੀ ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਂਤਿ ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਰਂਚਿਂ ਤੁ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।
ਸਰ੍ਵਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਚਾਹਮਾਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੋਭਾਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਤਥਾਹਂ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਵਦਮਾਨਾਂ ਤਥਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਓਗੇ, ਮੈਂ ਵੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾ ਗृਹਕਰ੍ਮਾਣਿ। ਸਖ੍ਯੋ ਨਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਖੀ: 'ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਵੈ ਦੇਵ ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਯਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਰੁਚਿਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਿਤਾਮਹ
ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਤ੍ਨੀਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਹਾਨਯ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।'
ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਲਹੀਨੋ ਨ ਜਾਯਤੇ। ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਧਿਤ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰੀਂ ਕਾਂਚਿਦੁਪਾਨਯ
ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਯਾਵਦ੍ਯਜ੍ਞਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਣੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਮਨਃ। ਭੂਯੋਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਕ੍ਰਤੋਰਿਹ
ਜਦ ਤਕ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ; ਯਜਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰਾਤਲਂ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਆਭੀਰਕਨ੍ਯਾ ਰੂਪਾਢ੍ਯਾ ਸੁਨਾਸਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ। ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਆਭੀਰ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੱਕ ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ; ਉਹ ਨਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਪੰਨਗੀ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਵਰਾਂਗਨਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸੁਚਾਰ੍ਵਂਗੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੀਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਉਸ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੀਂ ਮਨੋਵृਤ੍ਤਿ ਵਿਭਵਂ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਯਦ੍ਯਤ੍ਤੁ ਵਸ੍ਤੁਸੌਂਦਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਚ੍ਛਰੀਰਸਂਲਗ੍ਨਂ ਤਨ੍ਵਂਗ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਰਮ੍। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਯੇषਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸੋਚਿਆ, ਕਾਸ਼ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਵਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਤਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕृਤਪੁਣ੍ਯੋਨ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵੋ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੋषਿਦ੍ਰਤ੍ਨਮਿਦਂ ਸੇਯਂ ਸਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਨਾਰੀ ਦਾ ਹੀਰਾ ਸਿਰਫ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਹੈ।
ਸਰਾਗੋ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸਫਲਸ੍ਤ੍ਵੇष ਮੇ ਸ਼੍ਰਮਃ। ਨੀਲਾਭ੍ਰ ਕਨਕਾਂਭੋਜ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਭਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ
ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇਗੀ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤ੍ਵਿषਂ ਸਂਬਿਭ੍ਰਤੀਮਂਗੈਃ ਕੇਸ਼ਗਂਡੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਧਰੈਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਸ਼ੋਕਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਾਂ ਕਲਿਕਾਮਿਵ
ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਚਮਕਦੇ ਸੀ, ਵਾਲ, ਗਲ੍ਹਾ ਤੇ ਹੋਠ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਨਵੀਂ ਕਲੀ ਖਿੜੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਹृਚ੍ਛਯੇਨੈਵ ਨੇਤ੍ਰਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਤ੍ਕਰੈਃ। ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਥਂ ਹਿ ਸਾ ਸृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਮਪਸ਼੍ਯਤਾ
ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਨੂਰ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ; ਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਧ੍ਯਾ ਨੈਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਉਤ੍ਤੁਂਗਾਗ੍ਰਾਵਿਮੌ ਸृष੍ਟੌ ਯਨ੍ਮੇ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸੁਖਂ
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਾ ਦੀ ਰਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਉੱਪਰਲੇ ਚੋਟੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।