ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸੌ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਗ੍ਨੋ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਗੁਹਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਨਿਃਸਂਦੇਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; 'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਧਨਂਜਯ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੁਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜੀ।
ਹੁਂਕਾਰੈਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਰ ਨਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਨਿਹਤੇ ਦਾਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮੁਰਾ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਗਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕੇਨਾਯਂ ਚ ਹਤੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਮ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਃ
ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਤਃ ਕृਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯੋਵਾਚ- ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ; ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ । ਹਰਿਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮੁਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਸਮਾਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਤੇ ਚੈਵ ਜਰ੍ਨਾਦਨੇ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੇ ਸੁੱਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਥਂ ਸੋऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਭੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਆਨਂਦਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਤਾ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਰੋਚਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਵਰਮੇਕਂ ਤੁ ਵਾਂਚ੍ਛਾਮਿ ਹृਦਯੇ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਨਾਥ, ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਚਾਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇषੁ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗੇषੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਧਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਮਾਮੁਪੋष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ 6.38.
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਣ।
ਉਪਵਾਸਂ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਦੇਹਿ ਮਾਧਵ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਮਾਧਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਮਮ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕੇ ਯੇ ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ । ਚਤੁਰ੍ਯੁਗੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਮ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਗਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤृਤੀਯਾ ਚਾष੍ਟਮੀ ਚੈਵ ਨਵਮੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਿਥਿਰੇषਾ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿਜੀ, ਅਠਵੀਂ, ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਤਿਥੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਹृष੍ਟਾ ਪੁष੍ਟਾ ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀਮਹਾਵ੍ਰਤਾ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇ ਕੇ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਮਹਾਵਰਤ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਹਂਸਿ ਪਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਹਂਸਿ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਵਰਪ੍ਰਦਾ
ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਭ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਉਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁਲ੍ਯਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਨੈਵ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਵਿਭੇਦਂ ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਨਾ ਇਹ ਸ਼ੁਕਲ ਹੈ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਿਭੇਦੋ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਵ੍ਰਤਕਾਰਿਭਿਃ । ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਸਭ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਜੋ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਤਿਥਿਰੇਕਾ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ । ਉਭਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾ ਹ੍ਯਂਤੇ ਚੈਵ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਇੱਕ ਤਿਥੀ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਾ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਏਕਾਮੁਪੋषਯੇਤ੍ਤਾਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰੈਕਾਦਸ਼ੀਫਲਮ੍
ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।