ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਕਾਯੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਮਹਾਸਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦীক্ষਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮੇष੍ਟਿਰੁਚਿਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਗ੍ਯਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ। ਛਾਯਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ਵੈ ਮਣਿਸ਼ृਂਗਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਵਰਗਿਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਘੁੰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ-ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਣੀ ਨਾਲ ਜੜੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾਭ੍ਯੁਜ੍ਜਹਾਰਗਾਮ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਨੀਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਧਰਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪृਥਿਵੀਧਾਰਣਾਦ੍ਧਰਿਃ। ਏਵਮਾਦਿਵਰਾਹੇਣ ਧृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿ-ਵਰਾਹ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾਗਰਾਂਬੁਗਤਾ ਪੁਰਾ। ਵृਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੇ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਾਈ ਗਈ; ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਯਾਮ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਕੋਕਾਮੁਖ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਦਰਾਂ, ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਦਿਗ੍ਭਿਰ੍ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਨਦੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਗਰੈਃ। ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਪਾਲਨੀਯਂ ਸਦਾ ਗੋਪ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਖੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਹ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ ਲੁਕਾਇਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ,' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮੋ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ!'
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹ। ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਮੇ ਧ੍ਵਂਸੋ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।'
ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ; ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਯੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ੍ਤਥਾऽਸੁਰਾਃ। ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠ ਪਿਤਾਮਹ
'ਤੇ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇਨ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਵਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦੱਸੇ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚਂਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਂਧਵਃ
ਚੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਤੇ ਚੰਨ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਨੀਰਜਸ੍ਕਾ ਭੂਮਿਰਾਸੀਤ੍ਸਕਲਾ ਹ੍ਲਾਦਦਾਸ੍ਤ੍ਵਪਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਰ੍ਗਂ ਸਰਿਤੋ ਨਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਰਰ੍ਣਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਆਸਨ੍ਸ਼ੁਭਾਨੀਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਰਾਣਾਮਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਮਹਰ੍षਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵੇਦਾਨੁਚ੍ਚੈਰਵਾਚਯਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਚੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਵਿਃ ਪਾਕੇ ਸ਼ਿਵਾ ਆਸਂਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਾਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਅੱਗਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨਾ ਗਿਰਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਸਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ।
ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੌषਧਯੋ ਯਚ੍ਚੇਹੇਦ੍ਯਚ੍ਚ ਨੇਹਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਾਰੁਤੇਨ ਆਨੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਗਦਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋਦਿਸ਼ਮ੍। ਸੁਰਾ ਉਤ੍ਤਰਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਗਣਾਃ। ਅਮਰ੍षਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਰੁੱਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ऋषੀਨ੍ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਥਾ। ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਜਾਤੀ ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਰਾਜਰ੍षਯੋ ਮੁਖ੍ਯਤਮਾਸ੍ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਕਤਮਸ਼੍ਚ ਸੁਰੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੌ ਯਾਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਾ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਵਰੁਣੋ ਰਤ੍ਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦਦੌ। ਆਗਤ੍ਯਵਰੁਣੋਲੋਕਾਤ੍ਪਕ੍ਵਂਚਾਨ੍ਨਂਸ੍ਵਤੋਪਚਤ੍
ਵਰੁਣ ਆਪ ਹੀ ਰਤਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਰੋਸਿਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਸਪਾਚੀ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਅਨ੍ਨਪਾਚਨਕृਤ੍ਸੋਮੋ ਮਤਿਦਾਤਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਹਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦ ਲਿਆਈ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਸ ਪਕਾਇਆ, ਸੋਮ ਨੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬੁੱਧੀ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨਦਾਨਂ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਨਦਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਂਗਾਦੇਵੀ ਸਨਰ੍ਮਦਾ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਧਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।