ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਥ ਕਪਿਲਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਤਥੈਵ ਚ। ਦੇਵਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ੫੦ 1.16.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਪਿਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਵੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਪੁਰਾਣਦੇਵੋਥ ਤਥਾ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਤੇਜਾਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੂ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਜਲਦੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਰਾ ਕਮਲਜਾਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਰੇ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਯਤ੍ਰ ਸਂਭੂਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਨੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਏष ਪੌष੍ਕਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਰਾਣਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਸੁਸਂਹਿਤਂ
ਇਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌਸ਼ਕਰਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਰਾਹਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਨਃ। ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਰਿੰਚੀ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਵੇਦਪਾਦੋ ਯੂਪਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕ੍ਰਤੁਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤੀਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਦ, ਦੰਦ ਯੂਪ, ਹੱਥ ਕਰਤਵ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਚਿਤੀ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵੋ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਵੇਦਾਂਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੁਤੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਜ੍ਯਨਾਸਃ ਸ੍ਰੁਵਤੁਂਡਃ ਸਾਮਘੋषਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਰ੍ਮਵਿਕ੍ਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੋਚ ਯਜਨ ਦੀ ਚਮਚੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਸਾਮ ਗਾਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨਖੋ ਧੀਰਃ ਪਸ਼ੁਜਾਨੁਰ੍ਮਖਾਕृਤਿਃ। ਉਦ੍ਗਾਤ੍ਰਾਂਤ੍ਰੋ ਹੋਮਲਿਂਗੋ ਫਲਬੀਜਮਹੌषਧਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਵਨ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ, ਬੀਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਔਖਧੀ ਹੈ।
ਵਾਯ੍ਵਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਥਿਰਾਪਸ੍ਫਿਕ੍ਸੋਮਸ਼ੋਣਿਤਃ। ਵੇਦਸ੍ਕਂਧੋ ਹਵਿਰ੍ਗਂਧੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਤਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਰੂਪ ਹਵਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਪਿੱਠ ਪਾਣੀ ਹਨ, ਲਹੂ ਸੋਮ ਰਸ ਹੈ, ਮੋਢੇ ਵੇਦ ਹਨ, ਸੁਗੰਧ ਹਵਨ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਕਾਯੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਮਹਾਸਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦীক্ষਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮੇष੍ਟਿਰੁਚਿਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਗ੍ਯਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ। ਛਾਯਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ਵੈ ਮਣਿਸ਼ृਂਗਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਵਰਗਿਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਘੁੰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ-ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਣੀ ਨਾਲ ਜੜੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾਭ੍ਯੁਜ੍ਜਹਾਰਗਾਮ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਨੀਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਧਰਃ
ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਪृਥਿਵੀਧਾਰਣਾਦ੍ਧਰਿਃ। ਏਵਮਾਦਿਵਰਾਹੇਣ ਧृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿ-ਵਰਾਹ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾਗਰਾਂਬੁਗਤਾ ਪੁਰਾ। ਵृਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੇ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਾਈ ਗਈ; ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਯਾਮ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਕੋਕਾਮੁਖ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਦਰਾਂ, ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਦਿਗ੍ਭਿਰ੍ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਨਦੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਗਰੈਃ। ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਪਾਲਨੀਯਂ ਸਦਾ ਗੋਪ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਖੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਹ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਵੇਲੇ ਲੁਕਾਇਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ,' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮੋ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ!'
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹ। ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਮੇ ਧ੍ਵਂਸੋ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।'
ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ; ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਯੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ੍ਤਥਾऽਸੁਰਾਃ। ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠ ਪਿਤਾਮਹ
'ਤੇ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇਨ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਵਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦੱਸੇ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚਂਦ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਂਧਵਃ
ਚੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਤੇ ਚੰਨ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਨੀਰਜਸ੍ਕਾ ਭੂਮਿਰਾਸੀਤ੍ਸਕਲਾ ਹ੍ਲਾਦਦਾਸ੍ਤ੍ਵਪਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਰ੍ਗਂ ਸਰਿਤੋ ਨਾਪਿ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਰਰ੍ਣਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਆਸਨ੍ਸ਼ੁਭਾਨੀਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਰਾਣਾਮਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਮਹਰ੍षਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵੇਦਾਨੁਚ੍ਚੈਰਵਾਚਯਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਚੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਵਿਃ ਪਾਕੇ ਸ਼ਿਵਾ ਆਸਂਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਾਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਅੱਗਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨਾ ਗਿਰਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਸਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣੇ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ।