ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਗਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਰ੍ਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਦੇਵ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਹਰਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਰੇ ਦਾਨਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਮਮ ਬਾਹੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਦੁਰਚਾਰੀ ਦਾਨਵ, ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵੇਖ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਃ । ਹਤਾ ਬਾਣੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਦਿਵਯ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਂਡਵ । ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਹਵੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਉਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕੋਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਜਾਯਤ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹਾ ਸਿਂਹਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤੀ ਏਕਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਪਾਂਡਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਾਵਤੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸੌ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਗ੍ਨੋ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਗੁਹਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਨਿਃਸਂਦੇਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; 'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਧਨਂਜਯ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੁਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜੀ।
ਹੁਂਕਾਰੈਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਰ ਨਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਨਿਹਤੇ ਦਾਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮੁਰਾ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਗਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕੇਨਾਯਂ ਚ ਹਤੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਮ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਃ
ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਤਃ ਕृਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯੋਵਾਚ- ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ; ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ । ਹਰਿਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮੁਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਸਮਾਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਤੇ ਚੈਵ ਜਰ੍ਨਾਦਨੇ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੇ ਸੁੱਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਥਂ ਸੋऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਭੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਆਨਂਦਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਤਾ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਰੋਚਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਵਰਮੇਕਂ ਤੁ ਵਾਂਚ੍ਛਾਮਿ ਹृਦਯੇ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਨਾਥ, ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਚਾਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇषੁ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗੇषੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਧਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਮਾਮੁਪੋष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ 6.38.
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਣ।
ਉਪਵਾਸਂ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਦੇਹਿ ਮਾਧਵ
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਮਾਧਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।