ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਯੇਨ ਵਾ ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਕੁਤ੍ਸਯਨ੍। ਕੇਸ਼ਲੋਮਨਖਾਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦ੍ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਨਫ਼ਰਤ ਖਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਨ-ਵਾਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਦੇਹ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਯੋ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤੇਜੋਮਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਨਂਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਸੁਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਯਪਨੀਤਕਲ੍ਮषੋ ਨ ਚੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਚਰਨ੍ਤੁਮੀਹਤੇ
ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਰੋषਮੋਹੋ ਗਤਸਂਧਿਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸ ਚੇਦੁਦਾਸੀਨਵਦਾਤ੍ਮਚਿਂਤਯਾ। ਯਮੇषੁ ਚੈਵਾਨ੍ਯਗਤੇषੁ ਨ ਵ੍ਯਥਃ ਸ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਹृਦਿਨਾਤ੍ਮਵਿਭ੍ਰਮਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਝਗੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਉਦਾਸੀਨ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਭਵੇਦ੍ਯਥੇष੍ਟਾਗਤਿਰਾਤ੍ਮਯਾਜਿਨੀ ਨਿਸ੍ਸਂਸ਼ਯੇ ਧਰ੍ਮਪਰੇ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ। ਅਤਃਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਤੀਵਸਦ੍ਗੁਣੈਰਧਿष੍ਠਿਤਂ ਤ੍ਰੀਨਤਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍
ਆਤਮ-ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮੇਤਾਭ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਚੌਥਾ, ਉੱਚਤਮ ਆਸ਼ਰਮ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੁਣੋ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੰਤਮ ਆਸਰਾ ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ। ਕਾषਾਯਂ ਧਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੇਣੀਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ
ਹੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਸੱਚਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਤਿਆਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੋ।
ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਰਿਵ੍ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਦ੍ਭਾਵਨੇਨ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਿਆਗੀ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਸੁਣ।
ਏਕ ਏਵ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਮਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਏਕਸ਼੍ਚਰਤਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਿ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਨਾ ਡਿਗਦਾ।
ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਾਮਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍। ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਤਨਵਿਧਾਨਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਿਸਤਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਧੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਘ੍ਵਾਸ਼ੀ ਨਿਯਤਾਹਾਰਃ ਸਕृਦਨ੍ਨਂ ਨਿषੇਵਯੇਤ੍। ਕਪਾਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਾਨਿ ਕੁਚੇਲਮਸਹਾਯਤਾ
ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਏ, ਨਿਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਰੱਖੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ; ਕਟੋਰਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾਪਣ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ।
ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੇਤਾਵਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਕੂਪੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮृਤਾ ਇਵ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਉਦਾਸੀ—ਇਹ ਭਿੱਖਿਆ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੋਲ, ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਂਤਿ ਸ ਕੈਵਲ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਸੇਤ੍। ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਵਾਚ੍ਯਂ ਜਾਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਬੋਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਵੇਖੇ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨੈਤਦ੍ਭੂਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਨੁਕੂਲਂ ਤਦੇਵ ਸਤਤਂ ਵਦੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹੋ।
ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਤ ਨਿਂਦਾਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਭੈषਜ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਦਿਓ; ਜਿਸਦੇ ਲਈ, ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਯੇਨ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਖਾਲੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯੇਨਕੇਨ ਚਿਦਾਛਿਨ੍ਨੋ ਯੇਨਕੇਨ ਚਿਦਾਸ਼ਿਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਨ ਸ਼ਾਯੀ ਚ ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜੀ ਸੌਂਦਾ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਹੇਰਿਵ ਜਨਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸੁਹृਦੋ ਨਰਕਾਦਿਵ। ਕृਪਣਾਦਿਵ ਨਾਰੀਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਨਰਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕੰਗਾਲ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹृष੍ਯੇਤ ਵਿषੀਦੇਤ ਮਾਨਿਤੋ ਮਾਨਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਭਯਦਸ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦੁਖੀ, ਚਾਹੇ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦਾ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਕਾਲਮੇਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਂ ਕृषਕੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਨਾ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰੇ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਮੌਸਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਯਾਹਤਚਿਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਂਤਸ਼੍ਚਾਹਤਧੀਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਟੱਲ, ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਨਾਮਭਯਂ ਯਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਥਾ ਨਾਗਪਦੇऽਨ੍ਯਾਨਿ ਪਦਾਨਿ ਪਦਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਵਲੀਯਂਤੇ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚੇਤਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਹਿਂਸਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਮਹੀਯਤੇ। ਮृਤਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯੋ ਹਿਂਸਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਕਸ੍ਤਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਮਨੀषਿਣਃ। ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰਧਿਕੋਭਾਵਃ ਸੋਮृਤਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਵਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਂਗੇਭ੍ਯੋ ਮੁਨਿਰਾਕਾਸ਼ਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮੋਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਧਰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੂਣ ਲਈ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵਾਰਿਤਸਮਾਰਂਭਂ ਨਿਰ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਸ੍ਤੁਤਿਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਸਰੀਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਖਂ ਰਮਂਤੇ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਭਵਂਤਿ। ਤੇषਾਂ ਭਵੋਤ੍ਪਾਦਨਜਾਤਖੇਦਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਵੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।