ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਚਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਓਟ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਃ ਪਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਚਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇਣ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੌਜਸਾ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਿਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਾਲਜਂਘਸ੍ਤੁ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਤ੍ਯਸੌ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯੋ ਰੋਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋ ਕृਤੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੰਦਰ, ਵਾਤ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਵਾਯੁ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੇਵਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਗਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਰ੍ਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਦੇਵ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਹਰਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਰੇ ਦਾਨਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਮਮ ਬਾਹੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਦੁਰਚਾਰੀ ਦਾਨਵ, ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵੇਖ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਃ । ਹਤਾ ਬਾਣੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਦਿਵਯ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਂਡਵ । ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਹਵੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਉਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਕੱਟੇ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕੋਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਜਾਯਤ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਬਾਂਹ-ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹਾ ਸਿਂਹਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤੀ ਏਕਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਪਾਂਡਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਾਵਤੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸੌ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਗ੍ਨੋ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਗੁਹਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਨਿਃਸਂਦੇਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; 'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਧਨਂਜਯ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੁਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜੀ।
ਹੁਂਕਾਰੈਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਰ ਨਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਨਿਹਤੇ ਦਾਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਮੁਰਾ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਗਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕੇਨਾਯਂ ਚ ਹਤੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਮ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਃ
ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਤਃ ਕृਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯੋਵਾਚ- ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ; ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ । ਹਰਿਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮੁਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਸਮਾਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।