ਗृਹਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ — ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਧਰ੍ਮਂ ਯੋऽਨੁਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਕਾਮਦ੍ਵੇषਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਰਤ੍ਰ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥਾਹਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਹ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ। ਏਤਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲੜੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁषੋऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰ੍ਯਨਸੂਯਕਃ। ਗੁਰੌ ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਕਰ੍ਮਾਤਿਰੇਕੇਣ ਗੁਰੋਰਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਬੁਭੂषਤਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਪੀ ਸ੍ਯਾਦਾਹੂਤੋ ਗੁਰੁਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ।
ਜਘਨ੍ਯਸ਼ਾਯੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯੀ ਗੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਯਚ੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਸੇਵਨਾਦਿਕਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਸੌਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਏ।
ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਕਿਂਕਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਕੋਵਿਦਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸਮਝੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗੁਣੋਪੇਤੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦਿष੍ਟਮਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਗੁਰੁਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਬੋਲਵੇ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਭਟਕਾਏ।
ਨਾऽਭੁਕ੍ਤਵਤਿ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਪੀਤਵਤਿ ਨੋ ਪਿਬੇਤ੍। ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਥਾਸੀਤ ਨ ਸੁਪ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ, ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਵੇ ਨਾ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਬੈਠੇ; ਜਦ ਗੁਰੂ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਉਤ੍ਤਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਾਦਾਵਸ੍ਯ ਮृਦੁ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪੀਡਯੇਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੂਹੇ; ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਦਬਾਏ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦਭਿਧਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਤਿ। ਇਦਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਗਵਨ੍ਨਿਦਂ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਦੱਸੇ: "ਭਗਵਨ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ," ਜਾਂ "ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।"
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗੁਰਵੇ ਧਨਮ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯੇਯਂ ਗੁਰਵੇ ਪੁਨਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਮਿਲੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੱਸੇ।
ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਗਂਧਾਨ੍ਰਸਾਨ੍ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨ ਸੇਵਤੇ। ਸੇਵੇਤ ਤਾਨ੍ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਹੜੇ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਸਵਾਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤੇ। ਇਹ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੋਕ੍ਤਾ ਨਿਯਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਗੁਰੋਃ
ਜੋ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਨਿਯਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨੇ।
ਸ ਏਵ ਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਕृਤ੍ਯ ਯਥਾਬਲਮ੍। ਅਗ੍ਰਾਮ੍ਯੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇष੍ਵੇਵ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਗਲਤ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵੇਦਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਗਪ੍ਯਧਃਸ਼ਾਯੀ ਸਮਧੀਤ੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਅਰਥ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਵੇਦਵ੍ਰਤੋਪਯੋਗੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਯੋਗਤਃ। ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਮਾਵਰ੍ਤੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਯੁਤੋ ਦਾਰੈਰਗ੍ਨੀਨਾਵਾਹ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਗृਹਮੇਧੀ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਏ।
ਗृਹਸ੍ਥਵृਤ੍ਤਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਤਸ੍ਰੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਕृਤਾਃ। ਕੁਸੂਲਧਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕੁਂਭੀਧਾਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਾ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਬਣਾਏ: ਪਹਿਲਾ ਧਾਨ ਢੇਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ, ਦੂਜਾ ਧਾਨ ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਤਨੀ ਤृਤੀਯੋਕ੍ਤਾ ਕਾਪੋਤ੍ਯਥ ਚਤੁਰ੍ਥਿਕਾ। ਤਾਸਾਂ ਪਰਾਪਰਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਤੋ ਲੋਕਜਿਤ੍ਤਮਾ੩੦੦ 1.15.
ਤੀਜਾ ਤਰੀਕਾ 'ਘੋੜੇ ਦੀ ਛਾਤੀ' ਤੇ ਚੌਥਾ 'ਕਬੂਤਰ ਵਰਗਾ' ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਘੱਟ ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਕਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤੇ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਛੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੋ। ਪਰ ਚੌਥਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਮੇਧਿਵ੍ਰਤਾਦਨ੍ਯਨ੍ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਪਾਚਯੇਦਨ੍ਨਂ ਨ ਵृਥਾ ਘਾਤਯੇਤ੍ਪਸ਼ੁਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਮਨੋਤਿ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਨਾ ਪਕਾਏ, ਨਾ ਵਿਅਰਥ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰੇ।
ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਰਾਣੀ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਦ੍ਯਜ੍ਞਮਰ੍ਹਤਿ। ਨ ਦਿਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਵਪੇਜ੍ਜਾਤੁ ਨ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਰਾਤ੍ਰਯੋਃ
ਜੀਵ ਜਾਂ ਅਜੀਵ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਭੁਂਜੀਤਾਂਤਰਾਕਾਲੇ ਨਾਨृਤਂ ਤੁ ਵਦੇਦਿਹ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਨਨ੍ਵਸੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਗृਹੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪੂਜਿਤਃ
ਅਣਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਥਾਸ੍ਯਾਤਿਥਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਵਹਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹਨ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜੀਵਿਨੋਦਾਂਤਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਂਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਤੇषਾਂ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਹਣਾਰ੍ਥਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਜੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਪਗਤਸ੍ਯ ਚ। ਅਪਵਿਦ੍ਧਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਲੀਕਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸਤ੍ਯਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਧਿਕਾਰੋਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਣੋਃ। ਸਂਵਿਭਾਗੋਤ੍ਰ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਝੂਠ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਪਚਮਾਨੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ। ਵਿਘਸਾਸ਼ੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਮृਤਭੋਜਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਸਾਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤਂ ਯਜ੍ਞਸ਼ੇषਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੋਜਨਂ ਹਵਿषਾ ਸਮਮ੍। ਸਂਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਯੋਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤਮਾਹੁਰ੍ਵਿਘਸਾਸ਼ਿਨਮ੍
ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਂਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਸਾਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।