ਸ੍ਥਲਜਾ ਜਲਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਾਂਡੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਰਾਯੁਜਾਃ। ਸਕਾਮਾ ਵਾਪ੍ਯਕਾਮਾ ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਨੇ ਮृਤਾਃ
ਥਲ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ, ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਜਣੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ। ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਪਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਵਲ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯੇਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਾਯੇਨ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਵਸਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਗਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਰੋਤਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਨਰਃ ਪਂਚਭਿਰਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਕਲਿਜੁਗ 'ਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ—ਜੇ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਉਦਯੇऽਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਗਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਝਲਕ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਸਾਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗੇ ਹਰੇਦਘਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਿਂਚਿਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਸ੍ਤਮਯਾਨ੍ਤਂ ਯਦਿਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਧਿਆਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੁਂਜਾਨੋਪਿ ਸਕਾਮਤਃ। ਯਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤੋ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ — ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ, ਆਦਿ — ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੋਏ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਸ੍ਵਾਦਭੋਜਨਃ। ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਭੁਂਜਾਨੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸਮੋ ਮਤਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਏ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਾਯੂ-ਆਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯੇ ਤੁ ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਕਰ੍ਮਿਣਃ। ਤੇ ਲਭਂਤੇ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਮਹੋਦਧੇਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਃ। ਤਥਾ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ। ਅਥ ਤੇऽਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਰੇਵਂਤਃ ਸਦਿਵਾਕਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਜ-ਮੁਖ (ਗਣੇਸ਼), ਕੁਮਾਰ, ਰੇਵੰਤ ਅਤੇ ਸੂਰਜ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਤਥਾ ਦੇਵੀ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰੀ ਸਦਾ। ਅਲਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨਿਯਮੈਃ ਸੁਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਚਨਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੰਵਾਰੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਪ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤ੍ਯਪਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਤ੍ਵਂ ਯੋऽਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਦਾ। ਪਿਤਾਮਹਸਮਂ ਯਾਤਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਹਾਯਨੇਨ ਤੁ। ਮਾਸੇਨ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਭੀष੍ਮ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕਲੌ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ।
ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਭਿਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪੁਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮਮ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਸ੍ਤੀਹ ਭੂਤਲੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰਣ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ — ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਧਰ੍ਮਂ ਯੋऽਨੁਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਕਾਮਦ੍ਵੇषਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਰਤ੍ਰ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥਾਹਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਹ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ। ਏਤਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲੜੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁषੋऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰ੍ਯਨਸੂਯਕਃ। ਗੁਰੌ ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਕਰ੍ਮਾਤਿਰੇਕੇਣ ਗੁਰੋਰਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਬੁਭੂषਤਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਪੀ ਸ੍ਯਾਦਾਹੂਤੋ ਗੁਰੁਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ।
ਜਘਨ੍ਯਸ਼ਾਯੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯੀ ਗੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਯਚ੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਸੇਵਨਾਦਿਕਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਸੌਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਏ।
ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਕਿਂਕਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਕੋਵਿਦਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸਮਝੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗੁਣੋਪੇਤੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦਿष੍ਟਮਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਗੁਰੁਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਬੋਲਵੇ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਭਟਕਾਏ।
ਨਾऽਭੁਕ੍ਤਵਤਿ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਪੀਤਵਤਿ ਨੋ ਪਿਬੇਤ੍। ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਥਾਸੀਤ ਨ ਸੁਪ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ, ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਵੇ ਨਾ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਬੈਠੇ; ਜਦ ਗੁਰੂ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਉਤ੍ਤਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਾਦਾਵਸ੍ਯ ਮृਦੁ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪੀਡਯੇਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੂਹੇ; ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਦਬਾਏ।